Rond Adriatische Zee 2026: Acquaviva – Trieste

De foto's van de fietsroute staan in omgekeerd chronologische volgorde.Die van de steden staan chronologisch. Info over locatie staat in titel en/of beschrijving.

Eva Van Tulden

26 aug: Acquaviva - Marina de Montenero - Torino di Sangro (35,5 km - 310 alti)

Ik ben op weg! Na een verblijf van enkele dagen in Acquaviva bij mijn zus voor de laatste voorbereidingen, zit ik sinds vandaag terug voor enkele maanden — zonder tegenvallers — op de fiets.

Voor iemand uit het vlakke land was het best een stevige rit om mee te beginnen. De eerste 15 km na Acquaviva waren de hellingen matig, maar naarmate ik het dorp Montenero, dat boven op een heuvel ligt, naderde werd het heftiger en moest ik op sommige steile stukken in het midden even rusten om mijn benen te laten ontzuren.

Er was ook vrijwel nergens schaduw op het traject om even te pauzeren en iets te eten, zodat ik op dat zwaardere gedeelte met een leeg en hongerig gevoel zat. Niet optimaal om inspanningen te leveren.

Uiteindelijk liet ik mijn fiets naast de weg staan en liep een eind een omgeploegde akker op om in de schaduw van een materiaalhok te gaan zitten. Mijn achterwerk op de tarwestoppels, comfortabel is anders. Maar de halve pizza — een overschotje van de avond tevoren — en het lauwe water smaakten hemels in de schaduw.

Ik ben niet gelovig, maar het heiligdom van Maria Santissima vlak voor het dorp Montenero Bisaccia kwam als een godsgeschenk. Na de lange klim in volle middagzon stond er op de parking een kraantje waaronder ik mijn oververhit hoofd kon koelen. Hemels, en waarschijnlijk nog gewijd water ook. De kerk stond open, ik kon in de koelte een ontspannen en stille pauze nemen. Stilte is niet evident in Italië, heb ik al ondervonden. Maria is heel clement met trage reizigers (er is ook een Maria Santissima wandelroute).

Na Montenero was het voornamelijk dalen richting zee, met helemaal aan het einde nog een rustige grindweg door laagstam boomgaarden omzoomd met riet.

Ik arriveerde op camping Molise tijdens de siesta en moest even wachten. De receptioniste zei dat het 23€ all-in was. Toen ik 2 uur later ging betalen omdat ik de volgende ochtend vroeg wil vertrekken, rekende haar collega me 18€ aan. Ik heb niet gereclameerd.

Rond 20 uur ging ik zwemmen. Het zeewater was niet verfrissend, + 30 graden, denk ik. De koude stranddouche was dat wel, dus ik kon fris aan mijn avondeten beginnen.

Ik zit terug op de fiets voor een goed doel, na elke post volgt mijn gebruikelijke smeekbede voor een donatie.

Dit maal steun ik International Campaign for Tibet Europe, omdat de mensenrechtensituatie in Tibet almaar schrijnender wordt, en tegenactie des te dringender. China is een pletwals en ontziet niets of niemand. Wie volgt, na de Tibetanen, Oeigoeren, Binnen-Mongolen, Hong Kongers….?

Maria Santissima di Bisaccia

27 aug: Marina de Montenero - Torino di Sangro (28,7 km - 140m alti)

Om 6u uit mijn bed, maar eer ik volledig gepakt en gezakt stond liep het toch weeral tegen achten. ’s ochtends vroeg ben ik niet van de snelste.

De rit was voornamelijk vlak, ongeveer twee-derde via een rustige vía verde. Toch voelde ik na een kilometer of 15 de vermoeidheid al toeslaan. De reden was niet ver te zoeken: tot middernacht was er animatie op de camping, de hele tijd met harde hoempapa muziek en een schelle vrouwenstem die daartussen vanalles schreeuwde.

De campinggasten waren een soort competitie aan het spelen: aan lange tafels met aan de uiteinden een 15-tal bekertjes. De deelnemers moesten een pingpongballetje in een van de bekers aan de overkant kaatsen en die is dan ‘af’. Ze moesten om het eerst alle bekertjes ‘af’ krijgen, vermoed ik, want ik bleef niet lang kijken. Waarom dit met zoveel lawaai gepaard moest gaan, vraag ik me af. De vakantie is hier bijna voorbij, de Italianen willen die laatste dagen waarschijnlijk nog eens goed uit de bol gaan.

Na 28 km was mijn energiepeil te laag en vond ik gelukkig de betaalbare camping Belvedere (18€). Een camping eerder vroeg 35€, maar die had een groot zwembad met palmboompjes.

Terwijl ik mijn tent installeerde wilde ik mijn telefoon bijladen maar die gaf geen kik meer. Ook in een stekker bij de receptie lukte het niet. Te heet gelopen, dacht ik. Ik liet hem een tijd in de koelere receptie liggen, maar het verlossende ‘opladen’ symbooltje verscheen nog steeds niet. Pas toen ik hem uitzette en terug opstartte kwam hij terug bij zijn positieven. Dat toestel ziet nog meer af van de warmte dan ik…

Deze camping leek me bedaarder dan de vorige, dus ik hoopte op een vroegere en betere nachtrust. Het mocht niet zijn. Rond 22 uur begon iemand gitaar te spelen en te zingen en binnen de kortste keren kwamen er meezingers en handengeklap na elke song. Opnieuw tot middernacht. Maar dit gezang was aangenamer om naar te luisteren dan het lawaai en gekrijs van gisteren. En mijn oordopjes konden het iets beter dempen, dus ik sliep een beetje beter, maar ben toch maar niet om zes uur opgestaan….

Via verde – voormalige spoorbrug

28 aug: Torino di Sangro -Lido Riccio (31,2 km - 150 altimeters)

1) De hemel

Van Le Morge Lido in Torino di Sangro loopt de Ciclovia Adriatico over een prachtige aangelegde via verde vlak naast de kustlijn. Letterlijk een groen geasfalteerd twee-richtingsfietspad. Onderweg passeer je strandbaaien en zie je houten vishutten op staketsels in het water.

Tot het stadje Ortona liep alles op wieltjes. Vlak voor Ortona stond er weer een kraantje ter verfrissing. Het was even aanschuiven om erbij te geraken. Een tegenbriesje zorgde voor de nodige luchtkoeling, want vanaf een uur of elf werd het weer ziedend heet. Ik begon zelfs al te overwegen om een eind verder te fietsen dan de geplande camping. Erg vermetel.

De ciclovia bleef de kustlijn volgen en passeerde Ortona langs onder. Voorbij een vrij lange, heerlijk frisse tunnel — waarin ik heel traag fietste om te genieten van de koelte — belandde ik plots op een druk strandje met een strandbar. Het was alleen bereikbaar via een steile trap of de lange tunnel!

Ik vroeg een local of fietsers die trap op moeten, maar aan het einde van het strand was een andere tunnel, weliswaar zonder verlichting. Ik ging er te voet door, omdat er aan de ingang ‘werken’ aangekondigd werden en ik had geen zin om in het zwakke schijnsel van mijn fietslicht op eender wat te botsen.

Voorbij die tunnel belandde ik op een grindweg naast een doodlopend natuurstrandje waar ik een groep fietsers tegen kwam. Zij waren op weg naar de COP31 in Antalya (Turkije), de 31ste UN Climate Change Conference van 9 tot 21 november. Vanuit de hele wereld zijn momenteel fietsers onderweg naar Antalya om te tonen dat het met een ecologisch vervoermiddel ook kan. Het was een heel fijne, hartelijke ontmoeting. Ze apprecieerden dat ik in België lid ben van @Gvk en zeiden dat ze al eens in gezelschap van GvK-ers naar een klimaat evenement in Brussel gefietst waren.

Na die toffe ontmoeting voelde ik me opnieuw opgeladen met positieve energie, maar als ik geweten had wat me toen te wachten stond, dan had ik in Ortona de provinciale weg i.p.v. de via verde gevolgd.

2) De hel

Om van het op een rots doodlopende strandje terug op de weg te geraken, moest ik omhoog via een grindweg met drie stukken met een hellingsgraad van +20%. Op de eerste helling kon ik nog fietsen tot op 10 meter van een minder steil stuk, maar dan begonnen mijn wielen te patineren en moest ik eraf. Zelfs met remmen aangespannen schoof de fiets terug omlaag. Ik moest mijn voeten erg schrap zetten om hem langzaam, stapje voor stapje, omhoog te wrikken.

Na enkele tientallen meters wat vlakker volgde de tweede +20-percenter. Ik zette me eerst in de schaduw van wat bermriet om te bekomen van de eerste inspanning. Ik voelde/zag op mijn sportuurwerk dat mijn hartslag veel te hoog zat. Waarschijnlijk door de hitte.

Na wijs beraad met mezelf besloot ik voor het tweede stuk mijn drie achtertassen af te nemen en apart naar boven te dragen. Het was een vrij lange helling en ik wilde dat neerwaarts geschuif vermijden. Maar vier keer met redelijk wat gewicht op en af in volle middagzon (35 graden) was ook geen lachertje… Na deze inspanning nam ik weer een lange rustpauze en dronk goed wat (ondertussen warm) water om het uitgezwete vocht te compenseren.

En zo volgde nog een derde helling. In totaal zwoegde ik bijna 1,5 uur om de 500 meter grindweg te overbruggen.

Onderweg passeerden verschillende strandgangers, maar geen ene die op het idee kwam even te duwen of een fietstas te helpen dragen. Ik had het misschien moeten vragen, maar dat durfde ik niet, in die hitte…

Dus als ik dit had geweten…. maar dan had ik die toffe COP21 groep niet ontmoet. Het moest blijkbaar zo zijn.

Uiteraard stopte ik bij de eerstvolgende camping, die gelukkig maar 3 kilometer verder lag. Meteen de tent opzetten zag ik niet zitten, het was 14 uur en hels heet. Ik zat 2 uur uitgeteld op het terras na te puffen, dronk een aantal halve litertjes fris water, at een pakje zoute chips en dan was ik ongeveer uitgezweet en poste de rit van gisteren op Facebook.

Na het tentwerk, een lange dobbersessie in de warme zee en een koude stranddouche voelde ik me voldoende opgekikkerd om iets te gaan eten. Maar tijdens het wandelen ondervond ik dat het toch raadzaam zou zijn zaterdag niet vroeg op te staan en besloot een rustdag te nemen. Luisteren naar het lichaam…

De eerste kuitenbijter waar ik gedeeltelijk op geraakte.

29 aug: Ortona

Rustdag op camping Arcobalena bij Lido Riccio. Ik moest dringend wat eten inslaan, maar bij lido Riccio is er geen enkele kruidenier. Ik kon 6 km verderop naar een supermarkt, of 4 km terug, naar de stad Ortona. Waarom dit niet combineren met een kort bezoek aan de stad, dacht ik. Daarvoor moest ik wel terug de beruchte heuvel van gisteren op, maar langs een gewone rijweg en onbepakt zou dat wel meevallen. Het werden echter twee beklimmingen: voor Ortona ligt nog een dal waar ik eerst in en dan terug uit moest.

Ik liep eerst langs het Castello Aragonese, dat over de baai van Ortona uitkijkt. Het dateert uit 1452 en werd gebouwd door Alfonso van Aragón. Van op die hoogte zie je ook goed de via verde naast de kust die een eind verder de tunnel uit induikt.

Pas tegen zonsondergang ging ik zwemmen. Na de koude douche geen gezweet meer en fris de avond en nacht in.

Morgen vroeg uit bed om een 40-tal kilometers af te haspelen. Met deze hitte lijkt me dat ver genoeg.

Castello Aragonese di Ortona (1452)

30 aug: Lido Riccio - Torre del Serrano (35 km - 70 alti)

Makkelijke rit, maar toch even koud zweet…
Vanmorgen zat ik iets na zevenen al op de fiets. Een rit als een biljartlaken, zo vlak, op één sierlijke hobbel bij Pescara na. Met een beetje tegenwind, de hele tijd langs het strand, de ene Lido naast de andere. Vroege joggers en fietsers op straat. En daarna de strandgangers met hun parasols en picknicktassen die hun luie dag begonnen met een koffietje in de Lidobar. Alles verliep naar wens.

In Monte Silvana was het markt en ik besloot er even rond te wandelen. Lokale markten vind ik altijd leuk. Toen ik rond was en mijn oude telefoon waarmee ik navigeer wilde nemen, vond ik hem nergens… Ik had op de markt even op een stoeprand gezeten om campings verderop te bekijken. Had ik hem daar neergelegd en vergeten? Het koud zweet brak me uit, want hoewel ik ook een nieuwe telefoon heb, is het toch een veilig gevoel een backup bij te hebben.

Ik keek op de nieuwe telefoon op ‘Find my’ en zag dat het toestel zich in een straat bevond waar ik niet geweest was. Ik snelde erheen en daar was hij inderdaad: op een parkeerplaatsje bij een appartementsgebouw. Een meisje had hem op straat gevonden en opgeraapt. Ze stonden nog bij hun auto. Wat was ik opgelucht! En hoe handig, die ‘Find my’ app. Tot dusver had ik die alleen thuis gebruikt wanneer ik mijn telefoon zoek gelegd had. Er staat ook een geluidsfunctie op die zelfs werkt wanneer de telefoon op stil staat.

Ondertussen was het al rond 11 uur en steeg de temperatuur naar onaangename hoogtes. Bij het natuurgebied Torre Serrano vond ik een rustige boscamping aan zee en checkte in. Hopelijk geen animatie hier, want de vorige nacht heb ik weer minder dan vijf uur kunnen slapen. En dat voel ik tijdens het fietsen.

Pescara promenade: de duiven baden liefst bij het standbeeld.

31 aug: Torre del Cerrino - Martinsicuro (39,7 km)

Eentonige route maar betere fietsdag

Vandaag meer van hetzelfde, maar dit maal zonder een koud-zweet aanval. Eén lange rechte lijn naast de zee, af en toe een brug over een rivier, heel de tijd langs het strand met al zijn lido’s en heel soms een stukje natuurlijk strand, maar dat waren gewoonlijk groffe keienstranden.

Een vrij eentonige route, maar het moet wel gezegd: de Ciclovia Adriatica is een veilige en goed onderhouden/bewegwijzerde fietsroute. Chapeau!

Het goede nieuws vandaag: dit was de eerste dag dat ik mijn ‘normale’ fietsbenen terug had. De voorgaande etappes voelde ik me zwak en krachteloos en na een goede 20 km bijna uitgeteld. Goesting om op ieder bankje dat ik passeerde even te gaan zitten. Ik stopte ook bijna altijd vroeger dan gepland en moest eerst lang zitten bekomen en afkoelen vooraleer ik aan de tent kon beginnen.

Vandaag had ik verder kunnen doorfietsen. Het enige verschil: de temperatuur bleef onder de 30 graden (29). Zouden die 5 graden minder zoveel verschil maken?

Houten brug over rivier, Ciclovia Adriatica

1 sep: Martinsicuro - Fermo (42,6 km - 80 alti)

Gezapig fietsen met een tikkeltje meer natuur.

De route begon atypisch vandaag: eerst Martinsicuro dwarsen om achter de stad aan te sluiten op de drukke SS16 provinciale weg. Dit om over de Tronto rivier te geraken. Gelukkig maar voor een kilometer of vijf.

Daarna was het rustig verder peddelen op de Ciclovia Adriatica. Vandaag waren er een aantal kilometers bij langs lido-vrije stranden. Dat bracht welgekomen rust in het hoofd na alle eerder gepasseerde stranddrukte.

In Grottamare stond een standbeeld van een jongetje met meeuwen, van de hand van Pericle Fazzini uit 1986. Fazzini werd hier in 1913 geboren. Hij was een vermaarde en veel gelauwerde expressionistische Italiaanse schilder en beeldhouwer. In het dorp, dat tegen een heuvel aanligt, staan zeven beelden van Fazzini. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Pericle_Fazzini)

Daarna volgden de mooiere en rustigere kilometers kustlijn, zoals op de foto’s te zien is.

Rond het middaguur vond ik het weer te warm worden en tijd om te stoppen, en draaide ik een camping binnen.

Grottamare: The boy with the seagulls < Pericles Fazzini (1986)

2 sep: Fermo - Porto Recanati (35,8 km)

Vandaag wilde ik naar een camping in Sirolo fietsen, in het Conero natuurgebied. Dat dorp ligt tegen een heuvel en dit zou de laatste kilometers een stevige klim van +100 hoogtemeters vergen.

Om zeker te zijn dat ik er terecht kon en niet tevergeefs zou klimmen, belde ik hen eerst. Een wijze ingeving, want ze waren inderdaad volgeboekt en hadden naar eigen zeggen geen twee vierkante meters vrij voor een trekkerstentje.

Dus stopte ik bij de laatste camping voor de klim, camping Bellamare. Die viel mee: de drukke kustweg ligt niet tussen de camping en het strand maar trekt er in een wijde boog omheen, en de alom aanwezige kustspoorlijn passeert hier ook niet. In voorgaande campings denderden de treinen bij wijze van spreken vlak naast je oor. Het belooft dus een rustigere nacht te worden, tenzij er vanavond tot middernacht weer schreeuwerige animatie plaatsvindt. Maar ik zag voorlopig nog geen aankondigingen.

Dat mag wel eens, want ik voel dat ik weer een slaaptekort aan het opbouwen ben, omdat ik op fietsdagen om 5:30 opsta.

Verder staat er een stevig zeebriesje — dat ik trouwens heel de weg tegen had — waardoor mijn plekje midget-vrij zal zijn. Gisteren werd ik letterlijk bijna opgegeten door die miniatuurmonstertjes met hun bijtgrage, scherpe tandjes.

Mijn tentje krijgt het wel hard te verduren in die wind. Gelukkig had ik genoeg reserveharingen (‘piketten’ voor de Antwerpenaren) bij om ieder loshangend koordje of lusje aan de grond vast te nagelen. Hopelijk stijg ik er vannacht niet mee op.

Als de campingrust-verwachtingen kloppen, blijf ik hier één of twee extra dagen om eens goed uit te rusten.

Vandaag was de route overigens niet bepaald mooi: de hele tijd achter vuilnisbakken van lido-koterijen, lange stukken naast de drukke SS16 kustweg, ettelijke keren door heel smalle tunneltjes onder de spoorweg…. Er moet hier nog aan de verderzetting van de Ciclovia Adriatica gewerkt worden.

Porto Recanati

3 sep: Rustdag in Camping Bellamare (Porto Recanati)

Productieve rustdag in camping Bellamare.

Wat deed ik?

9 uur slapen (i.p.v 5,5u).

Dat deed goed!

1 uur buikspieren en yin yoga.

Dat deed nog beter.

Een handwas

. Dat was nodig

400 meter baantjes trekken in het zwembad

. Dat was fris en ontspannend.

Een videootje maken over de COP31 fietsers

. Dat wordt een mooie herinnering

Een rits e-mails afhaspelen

. Dat is mijn ‘werk’ tijdens het fietsen.

En dan was het weeral tijd om in de gewassen lakenzak te kruipen

Morgen een zware rit met een 500-tal hoogtemeters.

Geen zweet vandaag dus geen oproep om te sponseren. Morgen ben ik er terug met mijn bijna dagelijkse smeekbede

Camping Bellamare

4 sep: Numana - Senigallia (46,6 km - 410 alti)

Tweede relatief zware klimdag, maar fietsduwen moest pas op vlak gedeelte.

Zoals verwacht werd het een stevig rit met één lange en één matige klim.

Eerst 240 meter stijgen vanaf zeeniveau over 5 kilometer. De eerste 1500 meter van Numana naar Sirolo waren het heftigst met lange stukken van +8 %. Kantje-boordje voor mijn beentjes, maar ik geraakte erop zonder fietsduwen.

Onderweg mooie zichten op de zee en de dorpen tegen of op de heuvels. Daarna volgden +3 km gezapige hellingen van max. 5% die ik non-stop vlotjes opkroop in mijn kleine versnellinkjes.

Na een fijne, luchtige afdaling volgde een tweede, kortere klim van 90 hoogtemeters over 2 km, met geen al te steile stukken.

Al bij al gaf deze rit me al wat meer vertrouwen voor de Balkanroute, hoewel ik daar geregeld het dubbele aantal hoogtemeters voor de kiezen zal krijgen.

Bij het binnenrijden van Ancona stopte ik bij het eerste café voor een cappuccino. Toen ik weer wilde vertrekken waren er twee ondernemende jonge vrouwen aangekomen met een mobiel hondenkapsalon. Het witte poedeltje dat ze aan het föhnen waren zag er niet al te gelukkig uit.

Vanaf Ancona moest ik 10 km over een moordstrookje van de drukke SS16 kustweg, geprangd tussen het verkeer en de spoorweg. Verstand op nul en stevig doortrappen. Gelukkig was de tegenwind van vorige week gekeerd en had ik hem nu in de rug.

Na die 10 km stuurde Komoot me naar de parallelle ‘Via Lungomare’ aan de andere kant van de spoorlijn.

Oef, dacht ik, eindelijk weer een rustige weg… maar na 1500 meter verharding werd die plots een onbefietsbaar pad met losse keien. Volgens twee vrouwen zou dat ongeveer 500 meter duren en dus begon ik mijn fiets erdoor te duwen. Hij zakte gemiddeld 8 à 10 cm diep in de keien. Het was een zware zweetklus, ik moest geregeld even uitblazen. Op die kuststrook lagen merkwaardig genoeg alleen gebronzeerde mannen, die mijn krachtsinspanning meewarig gade sloegen….

Na die strook volgden nog 6 gemakkelijke rugwind kilometers tot camping Cortina. Een veel te dure camping (27€) voor maar krakkemikkige installaties — geen internet, heel slecht mobiel bereik, de spoorlijn op 50 meter van je hoofdkussen…. Vergeleken met de camping van gisteren: 21,5€ met rustige ligging, 20-m zwembad, gratis wifi, goed restaurant, goed voorzien supermarktje….

Na het zwemmen bleek de douche (met elektronische tag) ook niet te functioneren. Ik nam een koude douche met de bidet-poepsproeier — die dingen zijn hier vrij algemeen — in een WC.

Ik doe dit eigenlijk nooit, maar over deze camping ga ik een slechte review schrijven. 27€ voor een fietskampeerder met zo’n slechte dienstverlening is diefstal.

Sirolo

6 sep: Fano - Rimini (50,6 km - 180 alti)

Betere benen vandaag! Straf hoe je dat bij de allereerste pedaalomwentelingen al voelt. Gelukkig maar, want 50 km voor de boeg, met net in het midden een klim van 180 hoogtemeters. En vroeger stoppen kan niet omdat ik een hotelletje gereserveerd heb.

De weg was ook iets aangenamer vandaag. Waarschijnlijk heeft je fysieke conditie wel een invloed op je blik op de wereld. Gisteren voelde ik me plat en vond ik alles lelijk of onaangenaam. Maar een mens is hier al blij met een vrijliggend fietspad tussen de spoorweg en de SS16, met links zicht op een groene heuvel en rechts, door het traliewerk van de spoorweg, op de zee.

Voor Pesaro was er een lang strandfietspad, waar het opnieuw laveren tussen strandgangers was.

Voorbij Pesaro begon de klim over 1900 meter, met één steil zweetstuk.

Na de afdaling belandde ik in Cattolica —Wat een naam! — een superdruk en mondain kuststadje. Alles leek me daar eerder op pret en vertier gericht dan op katholicisme….

Ik stopte er voor mijn (late) ochtendkoffie en een frisse water.

Daarna verder naar Rimini. De kuststrook tussen Cattolica en Rimini is veel mondainer dan het gedeelte ervoor. De stranden volledig volgebouwd met parasols en strandvertier. Ik was benieuwd om die strook eens vanuit de lucht te zien en vond dit filmpje op YouTube.

Hoewel het hier een aaneenrijging is van appartementsgebouwen en sjieke hotels, stond er in Riccione plots een vervallen gebouw tussen. Raar dat projectontwikkelaars dat niet inlijven, want de grond moet hier toch enorm duur zijn.

Idem bij het binnenrijden van Rimini: een viertal vervallen grote gebouwen, verbonden met ‘bruggetjes der zuchten’ en met het opschrift ‘Bologna’. Met de hulp van Chat GPT vond ik dat:

* De Colonia Bolognese werd gebouwd in 1931–1932, naar ontwerp van ingenieur Ildebrando Tabarroni.

* Ze was bedoeld als vakantiekolonie voor kinderen uit de omgeving van Bologna. Het complex kon ongeveer 1.200 kinderen huisvesten.

* Het bestaat uit vier grote paviljoens, verbonden door een centrale gang van maar liefst 169 meter.

* Tijdens de oorlog kreeg het complex ook andere functies, waaronder een militair hospitaal. Na de oorlog werd het opnieuw een kinderkolonie.

* Vanaf het einde van de jaren 1970 raakte het complex buiten gebruik en begon het verval.

De architectuur is veel minder typisch fascistisch-rationalistisch dan sommige andere kolonies langs de kust. Het gebruik van rode baksteen, boogvensters en terracotta details sluit duidelijk aan bij de bouwtraditie van Bologna en omgeving. (Einde Chat GPT)

Deze vakantiekolonie deed me denken aan de Nazi vakantiekolonie op het eiland Rugen, maar die is veel groter en bestrijkt ettelijke kilometers kust. Die leegstaande gebouwen waren heel bevreemdend.

Het hotelletje @30€ viel goed mee. Proper, klein eenpersoonskamertje met douche en WC. Na een verfrissende douche en afdrogen met een grote badhanddoek in plaats van mijn klein kampeerhanddoekje viel ik 1,5 uur in een ‘coma-slaap’.

‘s Avonds maakte ik nog een wandelingetje door de stad. Meer daarover meer in een volgende post.

Cattolica

6 sep: avondwandeling Rimini

Door een park langs de ruïnes van het Romeins amfitheater, verder langs de ‘Domus del Chirurgo (2de eeuw AD) naar de Ponte di Tiberio e di Augusto, die helemaal ingepakt was. Aan de overkant van de Tíber een vijver met plezierbootjes en een groot plein waar een feest rond het thema ‘de terugkeer van Buffalo Bill’ plaatsvond. Weer met de nodige luide muziek.

Terug langs het museum van Fellini. Morgen maandag is het hun sluitingsdag, dus dat ga ik moeten overslaan.

Via Piazza Cavour, met een beeld van Paus Paulus V, terug naar mijn hotel, na onderweg eerst nog een slaatje in een gezellig restaurantje.

Een ontspannende avond, en het deed goed nog eens een eindje te wandelen.

Arco di Augusto

7-8 sep: Rimini - Ravenna via Cesenatico

Eindelijk een genietrit langs rustige paden.

7 sep: Rimini – Cesenatico (30,4 km)

Zelfde land- en zeeschappen als de voorbije dagen: lido’s, jacht- of vissershavens en overal nog veel drukte. In Cesenatico is een straat met grote vakantiehuizen voor jongeren en daar was nog veel geloop en animatie.

8 sep: Cesenatico- Ravenna (39 km)

Vandaag werd alles anders en veel rustiger. Voorbij Cervia reed ik door het regionaal park van het estuarium van de Po.

Komoot qualificeerde de route als ‘zwaar’. Omdat het grootste gedeelte onverhard was, verwachtte ik me aan onberijdbaar los zand en dergelijke. Niets van dat, gelukkig maar! Het eerste gedeelte door een lommerrijk dennenbos moest ik tussen uitstekende wortels laveren, maar geen los zand. En eindelijk hoorde ik weer vogeltjes fluiten in plaats van alleen meeuwengekrijs. Een verademing.

Daarna langs lange rechte en zachtlopende grindwegen door landbouwgebied en langs kanaaltjes afgezoomd met grote schepnetten. Als die allemaal gebruikt worden zal er hier niet veel vis overblijven….

In die kanaaltjes zaten ook heel veel beverratten. Volgens Alessio, mijn Warmshowers Foundation host in Ravenna, werden die in Italië ingevoerd voor hun pels, en is een aantal ontsnapte individuen zich beginnen voortplanten tot de huidige grote populaties.

Wat heb ik genoten van deze 20 km door stilte en natuur. Nu denk ik dat het misschien wel de aanhoudende kustdrukte was die mijn energie opslorpte, zodat ik elke dag al na 30 km zin had om te stoppen met fietsen.

Een andere grote meevaller: 5 km ten zuiden van Ravenna bezocht ik de Basílica Santuario di Sant’ Apollinare in Classe. Een pareltje van sereniteit en Byzantijnse mozaïekkunst. Adembenemend mooi.

Ik beëindig deze fotoreeks met een filmpje van de basiliek. Aan mijn kort bezoek aan Ravenna met de vele Byzantijnse mozaïeken wijd ik een aparte post.

9-10 Sep: Ravenna - Marina Romea (21,3 km)

Na mijn blitzbezoek aan Ravenna (klik hier voor het verslag) fietste ik nog een kleine 20 km verder noordwaarts. Er hing regen in de lucht…

Tot aan de cruise terminal van Ravenna een eind buiten de stad liep mijn route door een industriegebied. Edoch, vlak naast de terminal bevindt zich een grote plas bevolkt met flamingo’s. Leuk om weer even een stukje natuur op te snuiven.

Toen ik bij een ‘familiecamping’ in Marina Romea arriveerde , begon het te gieten. Ik had geluk: van de supervriendelijke camping gerant mocht ik me op het overdekt terras van een ongebruikte bungalow installeren.

De dag nadien hield de regen aan en besloot ik nog een dagje op mijn comfortabel terrasje — droog, verlichting, elektriciteit — te blijven. Dat veranderde al vlug in een vrolijke chaos.

In de late namiddag stopte de regen en kon ik gelukkig nog een fijne strandwandeling maken. Langs een natuurlijk strand dat meer naar mijn gading is dan de lido’s.

Morgen weer verder – hoop ik.

10 Sep: Alessio

In Ravenna overnachtte ik bij Warmshowers Foundation lid Alessio. ‘s Avonds maakten we een wandeling door de oude stad met zijn lieve, 10-jarige Labrador Argo.

Alessio nodigde me uit voor het avondeten, samen met zijn vriendin en dochter. Het werd een pasta met tomatensaus en een grote kom sla, allemaal lekker vegan

Dank voor de gastvrijheid, Alessio!

12 Sep: Fabrizio Stefani

Tijdens mijn verblijf in Agriturismo Alloggio Nonno Mario trakteerde een vriendelijke man me op een gebakje. En hij was niet eender wie, aan deze man hangt een ambitieus verhaal.

13 sep: Lido delli Nazioni - Cavanella d’Adige (60 km)

Pooooo vlakte, vlakker vlakst – en moment van bezinning.

Aangename fietsroute vandaag, maar landschappelijk weinig speciaals: door uitgestrekte akkers, langs rivieren en over kanaaltjes, met af en toe een dorp.

Daarom stopte ik bij het kerkhof van Bosco Mesola om daar een impressie op te doen van de Italiaanse funeraire cultuur.

Ik merkte dat er weinig begraven wordt zoals in België. Grafzerken waren er niet veel.

Columbaria, daarentegen, waren er wel. Geen kleintjes voor urnen, maar met grotere vakken voor kisten, en in verschillende soorten: de grootste waren verschillende verdiepingen hoog en vele kolommen breed. Echte appartementsgebouwtjes voor overledenen. Elk deurtje versierd met een kleurig namaakboeket, een foto en gedenktekstje. Daarnaast waren er ook kleinschalige familiecolumbaria die zelfs een individuele gebedsruimte hadden. De Italianen eren hun overledenen.

Deze manier van begraven — hoewel dit niet de juiste term is wegens bovengronds — neemt alleszins minder ruimte in beslag.

Na dit ingetogen moment weer verder. Met toch nog wat fotootjes van de Po vlakte.

Cimitero di Bosco Mesola

13 sep: Cavanella d’Adige - Venetië (42,2 km)

Fietsen tussen land en lagune.

Zondag, geen doordeweekse fietsdag. Letterlijk en figuurlijk.

Vanaf Chioggia kom je al in een Venetië-sfeer: veel bootjes, een kanaal met bruggetjes dwars door het stadje en een bruisend centrum met een markt, veel terrasjes en ambiance.

Net achter de stad moest ik een eerste taxiboot nemen naar het schiereiland Pellestrina. Dat is gemiddeld maar 200 meter breed. Vanaf het stadje Pellestrina kon ik weer 12 km overland. Ik nam daar redelijk wat foto’s omdat ik denk dat niet veel mensen die route naar Venetië al genomen hebben.

In Venetië zelf ga ik geen stadsfoto’s nemen, daar zijn er al miljoenen van. Tenzij ik iets heel speciaals zie natuurlijk.

Na nog eens een korte oversteek naar Lido di Venezia bereikte ik na 11 km fietsen de camping waar ik voor de veiligheid een plekje gereserveerd had.

En waar ik getrakteerd werd op een magnifieke zonsondergang.

Zonsondergang met zicht op Venetië

14 sep: Venetië

Toffe ontmoeting met Karma Gurung uit Nepal

Na mijn bezoek aan de Pinault collectie in Punto Dogana wandelde ik naar een supermarkt voor mijn avondeten.

Op een pleintje tikte Karma me op de schouder om te vragen of ze een foto mocht nemen van mijn Tibet vlaggetje. Dat had ik ‘s ochtends aan mijn rugzakje gehangen om zo mogelijk de aandacht van Tibet sympathisanten onder de vele toeristen hier te trekken.

Karma was er zo een. Ze woont in het Himalaya gebied van Nepal en beoefent het Tibetaans Boeddhisme. Ze is een hevige fan van de Dalai Lama en steunt de Tibetaanse zaak.

Ik gaf haar een flyertje mee, ze was heel enthousiast over mijn actie en zou ze delen met haar contacten.

Dank voor deze opbeurende ontmoeting, Karma!

Met Karma Gurung uit Nepal

18 september: Venetië- Caorle (58 km)

Terug op de fiets na 4-daags kunstbad

‘s Nachts had het nog wat geregend en vanmorgen was de lucht nog erg dreigend, maar met wat ‘afdroogpressie’ heb ik de tent toch nog droog kunnen inpakken. Overdag bleef de verwachte regen uit.

De rit vandaag: eerst met vaporetto 14 naar Punta Sabbioni, het beginpunt van een lange lido-zone waar het erg druk was. Daarna verder over het vasteland vía een eindeloze, opnieuw weinig inspirerende strandweg naar een camping een 7-tal kilometer voorbij het stadje Caorle.

Onderweg kwam ik weer zo’n gezellige dikke beverrat tegen, een echte Billy Turf. Ze deed zich tegoed aan mals bermgras, zonder zich aan passerende fietsers te storen.

Cavallino-Treporti

19 sep: Caorle - Aquileia (66 km)

Langs lagunes en door uitgestrekte landbouwgebieden.

De rit begon met een oversteek van de Lemene rivier, samen met een gezelschap lokale fietsers.

Daarna verder over een lange, zachtlopende grindweg door de lagune van Caorle. Heerlijk rustig pedaleren.

Na 15 km wilde komoot me een heel eind over een drukke Strada Nazionale sturen zonder vluchtstrook. Onbegrijpelijk dat een fietsnavigator je over zo’n gevaarlijke weg stuurt terwijl er een zalige alternatieve fietsroute in de buurt lag. Die was enkele kilometers langer, maar daarvoor ga je je hachje toch niet riskeren op een superdrukke grote baan. GoogleMaps pikte de alternatieve fietsroute wel op en daarom wisselde ik van navigatiesysteem. Een verademing, kilometers aan een stuk over rustige grindwegen door uitgestrekte akkers. Die wegen stonden op de kaart echter wel aangeduid als ‘Strada Provinciale’. Leuk voor fietsers, zulke rurale provinciale banen.

Ik had meestal de wind van rechtsvoor, maar de laatste 7km, wanneer de fietsvermoeidheid begon te wegen, kreeg ik hem pal van voren. Pfff.

Heerlijk rustige alternatieve fietsroute

17 sep: Aquileia - Triëste (46 km - 180 altimeters)

In den bocht…

In deze rit zat net in het midden weer een hobbel van 180 hoogtemeters. Zacht klimmen, geen probleem. De grootste lastpost was de soms felle tegenwind. Triëste heeft als bijnaam ‘stad van de wind’ en deed haar naam eer aan.

Daarna volgde een zalig zachte afdaling (nooit moeten afremmen) tot Triëste, met mooie zichten op zee en de dorpjes/jachthavens langs de rotskust.

Het was een heldere dag. Op een gegeven moment, in het midden van de bocht van de Adriatische zee tussen Italië en Slovenië, zag ik rechts vanwaar ik gekomen was, en links waar ik heen ging. Ik maakte er een videootje van.

Tijdens de klim nam ik een foto van een beeld van twee wolven vlak voor het dorp Duino. Daar ontmoette ik fietser Attila Horvath uit Hongarije. We maakten even kennis en fietsten verder. Attila klom veel sneller want hij reed op een onbepakte koersfiets.

Op het hoogste punt bevond zich natuurlijk een bar. Het was net in in het midden van de rit en ik besloot er pauze te nemen. En wie zat daar achter een grote ijsbeker? Attila.

Ik schoof aan met mijn capuccino en er ontspon zich een interessant gesprek.

Attila is een fervent zeiler en hij maakt zijn zeiljachten grotendeels zelf. Momenteel is hij aan het werk in het schip ‘Dora’, genaamd naar zijn dochter. Dat schip was van een man die er jarenlang aan gebouwd heeft, met de allerbeste materialen. Net toen het schip klaar was, overleed hij, nu vijf jaar geleden. Zijn weduwe, zelf geen zeilster, erfde het schip en zocht iemand om de laatste wens van haar echtgenoot uit te voeren: zijn as vanaf zijn schip uitstrooien in de Caraïbische Zee. Attila is nu de zeewaardigheid van dit jacht aan het testen op de Adriatische Zee om waarschijnlijk volgend jaar in augustus te vertrekken naar de Caraïbische zee. Hij is niet aan zijn proefstuk toe, hij zeilde de wereld al eens rond met een jacht.

Meer info op zijn blog:

https://dorahajo.wordpress.com/

Wolvenmonument vlakbij Duino

De foto's van de fietsroute staan in omgekeerd chronologische volgorde. Die van de steden staan chronologisch gerangschikt. Info over locatie staat in titel en/of beschrijving.

Eva Van Tulden

Deel deze post op social media

Lees meer...

Eregalerij toffe mensen

Onderweg ontmoet ik zo veel vriendelijke, hulpvaardige of gastvrije mensen.
Zij verdienen een eregalerij.

Lees meer

Rond Adriatische Zee 2026: Balkan steden

De eerste stad in de Balkan die ik bezocht was Split, UNESCO werelderfgoed in Kroatië.

Lees meer