Zwerfvuil, zwerfhonden en eindelijk een pechstrook!
De busrit van Dubrovnik à Podgorica vrijdag is goed verlopen, op een oponthoud van 2 uur aan de grens met Montenegro na. In Kotor moesten de weinige reizigers die nog doorgingen naar Podgorica onverwachts overstappen op een andere bus, onze chauffeur hield het voor bekeken. Daardoor kwamen we met een vertraging van 2,5 uur in Podgorica aan.
Te laat om nog met de fiets door te rijden, daarom had ik van op de bus een bed gereserveerd in Podgorica Explorer hostel, op enkele honderden meters van het busstation. Een fijne hostel gevestigd in een appartement met 2 slaapkamers: één privé kamer met twee bedden en één slaapzaal met twee stapelbedden, een badkamer met bad, een ingerichte keuken en een living met comfortabele sofa’s. Ik was alleen in de dormitoir en had dus eigenlijk een privé kamer.
In Podgorica is niet veel te zien. De stad werd tijdens WO-II bijna helemaal plat gebombeerd. Alle gebouwen, op een oude toren in het centrum na, dateren van na de oorlog.
Ik spendeerde daarom een rustige en comfortabele avond in huiselijke stijl in het hostel appartement.
Zaterdag wachtte me een rit van bijna 60 km naar Skhodër in Albanië. Ik had gehoopt op een rustige binnenlandse weg, maar voor het gedeelte in Montenegro ging dit niet op. In de stad zelf lag wel een comfortabel fietspad — het eerste dat ik tegenkwam in de Balkan — maar buiten de stad was het opnieuw balanceren op de witte lijn met voorbijrazende auto’s en vrachtwagens. De Montenegrijnse chauffeurs gedragen zich bovendien als cowboys: op een weg met twee rijstroken tegen de richting parkeren waar je normaal zelfs niet mag stilstaan; mij als fietser geen voorrang verlenen op ronde punten en bijna mijn voorwiel eraf rijden; parkeren op het fietspad of voetpad… Maar merkwaardig: voor zebrapaden stoppen de meeste bestuurders dan weer wel.
Wat me opviel: in Montenegro ligt veel meer zwerfvuil in de bermen en de natuur dan in Kroatië en Slovenië. En in Albanië zou dit nog erger worden…
In het dorp Tuzi culmineerde de verkeersdrukte in regelrechte files. Gelukkig mocht ik daar links afslaan in een rustige zijweg. Die zou enkele kilometers verder overgaan in een serieus klimmetje, maar liever dat dan in die gevaarlijke verkeersdrukte zitten. Het stijgingspercentage zou bovendien maar rond de 6 procent bedragen, dat ligt binnen mijn bereik.
Gisteren in Podgorica merkte ik al dat er veel straathonden rondzwierven. Bij een onafgewerkt gebouw vandaag kwam ik een zwerfteefje met haar puppy tegen. Ik had nog enkele sneden maïsbrood in mijn voedselvoorraad zitten en probeerde hen elk een boterham te geven. Ze waren erg schuw en de puppy liet zijn moeder de kolen uit het vuur halen (zie video). Maar goesting en honger overwinnen blijkbaar alle angst. Ik had met hen te doen, hoewel ze er eigenlijk voldoende doorvoed en gelukkig uitzagen.
De afdaling na de klim eindigde bij het meer van Shkodër aan de Albanese grens. Daarna ging het nog 40 kilometer vrij vlak verder over de SH1 tot de stad Shkodër. Terug ‘normaal’ fietsen en wat snellere kilometers maken, dat deed goed. De SH1 was ook iets minder druk en, wonder boven wonder, hij had een vluchtstrook van 1 meter breed! Voor de eerste keer voelde ik me veilig naast een grote baan. Wat een verademing.
Wat me verder opviel in Albanië: de geiten, schapen, koeien en ezels lopen er naast de grote baan; paardenkarren delen de weg met het gemotoriseerd verkeer, er zijn onnoemelijk veel carwash gelegenheden en auto- en bandengarages; zelfs met de vluchtstrook weken chauffeurs nog uit om me meer plek te geven; in de dorpen en in Shkodër zijn er meer fietsers, allemaal nog niet-elektrisch, en de mensen onderweg wuiven enthousiast en met een brede glimlach.
Kortom: wat mij betreft hangt hier een positieve energie die me blij maakt. Ik hoop dat het morgen zo verder gaat.
Au Shkodër slaap ik voor 7€ incl. ontbijt in een hostel met 90 ‘pods’: twee etages slaapcabines vlak naast mekaar in een grote, L-vormige ruimte. Opgestapeld als haringen in doosjes. Ik zal mijn oordopjes maar insteken vannacht. Maar voor de rest alle comfort: een grote keuken met zitruimte en TV, werktafels, wasmachine…
