Duitse grens bij Rütenbrock
Ik volgde de ‘Hünesteinen’ route en kwam in Ostenwalde inderdaad weer zo’n langwerpig hunebed met meerdere megalieten tegen. Het was echter niet meer origineel. Het historische monument werd 70 meter verplaatst om een kruispunt aan te leggen. Ik vraag me af waarom ze er geen rond punt rond aanlegden.
Rond 14 uur vond ik een mooi lunchplekje: ‘Geluk is hier gewoon zitten en eens niets doen’ stond er in de bank gegraveerd. Lunchen mocht, hoopte ik. Ik kon echter niet lang blijven want ik werd opgegeten door kleine nijdige mugjes. Jammer, vlak na de boterham snel weer de fiets op.
Geluk is hier zitten en gewoon eens niets doen.
Rustig plekje op B Camping (Großenkneten)
Werkende watermolen in Heiligenrode
Vanmorgen tussen 8 en 10 uur een zware vlaag, maar gelukkig was er in Camping Reich een afdak voor tentkampeerders waaronder we met een groepje fietsers konden wachten tot het wat minderde.
Iets na tienen eindelijk op pad en droog gebleven tot 10 km voor mijn bestemming. En dan gingen plots de hemelsluizen open, net op een baan naast een spoorweg met weinig bewoning. Gelukkig reed ik voorbij een afvalverwerkend bedrijf met een hangar die open stond. Daar kon ik schuilen, oef.
Op Camping Waidmannsruh in Scheessel ben ik met mijn gat in de boter gevallen. Er is voor morgen/vannacht meer regen voorspeld en ik mocht van de vriendelijke uitbaatster mijn tent onder een partytent zetten waaronder ook een tafel en enkele tuinstoelen staan. Alle nodige comfort in het droge, en dit voor slechts 8€. De goedkoopste camping tot dusver.
Comfi kampeerplekje met gezelschap 🙂
Zonsondergang op de Elbe
Eigenlijk kwamen de klimmetjes niet ongelegen, want zo kon ik telkens mijn intern kacheltje wat opstoken na afkoeling door de nattigheid.
Foto’s maken ging alleen wanneer het niet regende. Ik houd mijn telefoon angstvallig in zijn plastic zakje, want met druppels op het scherm begint hij te flippen en wordt navigeren moeilijk tot onmogelijk.
Net voorbij Mölln zag ik een wegwijzer naar een jeugdherberg op 1 km. Een echt bed en dak boven mijn hoofd was aanlokkelijk en ik reed er naartoe. Volzet, dus toch maar verder door de regen.
Ik reed naar een camping aan het Ratzeburger meer en verwachtte me de laatste kilometers aan een vlak ritje naast het meer, maar het draaide uit op een fel dalend en stijgend slijkerig bospad tegen de flank van een heuvel. Niet zo tof met een bepakte fiets…. Gelukkig was het ondertussen al een poosje opgehouden met regenen en kwam de zon er zelfs door.
Camping Schwalkenberg met zicht op het Ratzeburger meer
Een fijne camping, tent geplaatst met uitzicht op het meer, en de natte rit afgesloten met een frisse duik in het water die de vermoeidheid in lijf en leden verzacht. En toen ik eruit kwam begon het alweer te regen. Maar die bui heb ik lekker pittend in mijn tentje laten overlangs schuiven.
Mijn campingbuurvrouw was Eva Staerk uit Aken. Ze was verheugd me te zien en zei dat ik de eerste vrouwelijke solo-bikepackster was die ze op haar tocht was tegengekomen. Dit is Duitse Eva’s eerste lange bikepacking tocht. Ze is nu 65 en kwam nog maar recent op het idee om te gaan lange-afstandsfietsen, doordat ze een vrouw had ontmoet die ermee bezig was. Ze schafte de benodigde materialen aan en trok eropuit: 50 dagen op de fiets was haar eerste uitdaging. Dankzij haar yoga beoefening vormt het rondkruipen in een trekkerstentje geen probleem op haar leeftijd. Dat kan ik alleen maar beamen en aan iedereen aanraden. Ze geniet enorm van haar onderweg zijn. Elke dag een avontuur en nieuwe ontmoetingen.
De twee Eva’s in een traditionele strandzitkorf
Mijn Duitse campingbuurvrouw Eva is yogalerares en had me om halfacht uitgenodigd voor een sessie, samen met nog een derde Eva uit Kettenis (Duitstalig België) die online meedeed. Het gras was nog wat vochtig van de ochtendmist, maar we hadden genoeg afdekmateriaal om de kleren droog te houden.
Kort voordat Eva met haar fiets vertrok — en opnieuw na een drietal regenbuien — vouwde ze bij wijze van afscheid een origami kraanvogeltje, een symbool voor vrede. Ik heb een video van haar handen gemaakt, zodat ik het ook eens kan proberen. Het vogeltje hangt nu aan de wasdraad in mijn tent. Ik gaf Eva een Tibet-sticker, die ze prompt op haar fiets plakte.
Het restaurant vlakbij de camping
Een geweldige fietsdag vandaag. Om 8 uur was het al +20 graden en lagen de eerste koene Duitsers al te dobberen op het meer. Met de staalblauwe hemel trachtte ik een Oekraïense vlag te fotograferen (tarweveld onder blauwe lucht), maar de weinige geschikte ‘views’ die ik vond waren niet loepzuiver. Er stonden altijd wel wat bomen of een bosje aan de einder. Of het veld was al gemaaid.
Tegen 12 uur arriveerde ik in het kloosterstadje Rehna, waar net een kloosterfestival plaatsvond. 10 euro dag-entree, maar dat had ik er wel voor over. De Duitse artisanale marktjes zijn leuk, en de kerk en het nonnenkloostergebouw waren ook de moeite. Rehna is een mooi stadje met nog veel vakwerkhuizen.
Gelukkig had ik enkele windarme en schaduwrijke bospaden, maar die waren dan weer wat moeilijker befietsbaar. Ze worden ook door ruiters gebruikt.
In Hanshagen passeerde ik een mooie oude hoeve omgeven door een magnifieke bloementuin. Rita, 84 jaar jong, was ijverig de bloemen aan het besproeien. Bloemen zijn haar levenswerk, hogerop op de heuvel heeft ze ook nog commerciële bloemenvelden. Het poortje naar haar hoeve was ook speciaal versierd, met kleurige gloeilampen die ‘s nachts branden op opgeslagen zonne-energie. Een straffe vrouw.
Uitbeelding van de Oekraïense vlag
Korte fietsdag vandaag. De verderop gelegen camping bleek volgens reviews duur en luidruchtig, dus eentje eerder genomen. Die was ook duur (31€ !), maar wel heel luxueus, hoewel dat voor mij echt niet hoeft. Een kraantje water, een WC en een stopcontact volstaan, maar ja, een vakantiecamping aan de kust…. Beter terug wat meer landinwaarts gaan. Maar ik heb hier wel heerlijk gezwommen in de zee en daarna eens goed gedoucht.
Stove windmolen museum
De voorspelling was heftige regenval vanaf de namiddag. ‘s Nachts had het ook al enkele malen geregend.
Om 7:45 zat ik al op de fiets richting Rostock. Ik vertrok langs de Strandpromenade van Kühlungsborn. Hier zit veel geld, dat zie je aan de sjieke gebouwen en tuinen. Na nog enkele kilometers over een grindweg naast de zee, jammer genoeg met vrijwel geen doorkijk wegens de dichte begroeiing, reed ik lange tijd naast een smalspoor spoorlijntje waarlangs een erg vervuilend toeristentreintje heen en weer reed. Het stuurde een gitzwarte rookpluim de lucht in.
In Rostock hing voor mij geen positieve energie, met uitzondering van de Warnow-oevers. Ik vond de binnenstad grauw en kil. Ik fotografeerde van op afstand een kerk, en toen ik de hoek om was, merkte ik dat de zoldering was omgebouwd tot appartementen. Merkwaardig, zoiets ben ik nog nooit tegengekomen.
Ontwijde kerk met appartementen in Rostock
.
Matthias en zijn Cabinewagen
De route na Anklam was fantastisch. Een grotendeels autovrije weg door uitgestrekte akkers en polders tot aan het fietsveer van Kamp (13€), een pittoresk jachthavendorpje. Ik had tijd om rustig te lunchen op een bank aan de aanlegsteiger.
Spoorhefbrug
. Benieuwd wat het daar gaat worden.
Autovrij fietspad na Usedom (Uznam)
16 September: Met de deur in huis bij Diamondway Boeddhistisch Centrum in Tallinn De meditatiesessies van het centrum staan open
