21 augustus: Rusenai - Overnachting bij Namgyal Stupa in aanbouw
Donderdag reed ik samen met Albertas van Vilnius naar Rusenai om een bezoek te brengen aan de stupa die de Ridgzin gemeenschap van Vilnius daar aan het bouwen is. Zijn vriend Andrius coördineert daar de werken, onder de supervisie van Namkha Gyatso Rinpoche, die hier 3 maanden verblijft om toe te zien op de naleving van de Tibetaanse voorschriften met betrekking tot de bouw en inrichting van een stupa.
Andrius is eigenaar van het terrein waarop de stupa gebouwd wordt. Hij verwelkomde ons heel hartelijk met thee en een lunch en leidde ons daarna rond op de werf.
Voor de stupa zal in totaal 310 ton beton gebruikt worden. Omdat het gebouw 1.000 jaar moet meegaan, zijn de muren ongeveer een halve meter dik.
In de benedenverdieping van de stupa, die permanent gesloten en verzegeld zal worden, worden onnoemelijk veel tsa-tsa’s (kleine kleien votieftabletjes of figuurtjes) bewaard voor de toekomst. Hoeveel juist kon Andrius niet zeggen, maar in totaal werd meer dan 1.500 kg klei aangeschaft om ze te maken, en uit 1 kg klei kunnen meerdere tsa-tsa’s gedrukt worden. Voordat de klei in een gietvormpje geperst wordt, wordt er een minuscuul mantrarolletje in gestoken. Om de hele onderneming tot een goed einde te brengen, staat op het terrein een grote ’tsa-tsa production tent’ waarin de beeldjes, nadat ze met veel zorg en toewijding hun definitieve vorm hebben gekregen, eerst drogen en daarna geschilderd worden in zilver of goud.
Afgewerkte tsa-tsa
Op de toegankelijke tweede verdieping van de stupa komt een museum met een grote mandala en andere Tibetaans-Boeddhistische beelden en religieuze ornamenten. Die werden ingevoerd uit Nepal. Al dat moois ligt nu te wachten in een tweede grote ‘stupa preparation tent’ totdat het in de stupa kan geïntegreerd worden. In die tent word je verblind door het geschitter van al het bladgoud.
De grotere mantrarollen worden opgeborgen in verzegelde gedeelten van de tweede en derde verdiepingen van de stupa.
De derde verdieping van de stupa krijgt traditiegetrouw een bolvormige structuur waarin twee gouden poorten zullen worden verwerkt. Die werden ook in Nepal vervaardigd. Op de top komt een vergulde kroon met de symbolen van de maan en de zon.
Verder staat er ook al een ‘sangbum’ op het terrein, een grote oven waarin iedere zondag wierrookoffers gedaan worden. Kunstenares Dana, die zich specialiseert in Tibetaanse schilderkunst, kwam over uit Spanje en begint vanaf vrijdag de sangbum te beschilderen. Ze zal daar meerdere dagen mee bezig zijn.
Andrius bij sangbum voor rookoffers
Voordat alle plannen verwezenlijkt zijn zal nog meerdere jaren werk verzet moeten worden op de site. Momenteel staat er een geïmproviseerde gompa (tempel en meditatieruimte) in een grote tent. Daar zal in de toekomst een gebouw moeten verrijzen. Verder plant men links en rechts van de stupa een vijver: één in de vorm van de maan (vrouwelijk element), de andere in de vorm van de zon (mannelijk element).
Nu bevindt er zich al een rond vijvertje waarin nog een beeld komt van Padmasambhava, alias Guru Rinpoche, de monnik die omstreeks de 8ste eeuw het Boeddhisme naar Tibet bracht.
Voor de vrijwilligers staan er de nodige voorzieningen om er te kunnen verblijven: een voorlopige sanitaire voorziening, een keukentent en een aantal gewone tenten om in te overnachten.
Ik mocht in een van die tenten overnachten en nam ’s avonds deel aan de dagelijkse teaching door Namkha Gyatso Rinpoche.
Wat een toeval! Het was mijn tweede, opnieuw ongeplande en onvermoede ontmoeting met hem. In 2022, tijdens mijn fietstocht voor Tibet door Spanje en Portugal, zat ik even te rusten op een terrasje voordat ik zou beginnen aan de beklimming van de Granatilla pas naar Cabo de Gata. Plots remde een wagen vrij heftig en draaide de parking op. Tot mijn verbazing stapten er drie monniken uit in hun wijnrode gewaden. Ze waren op weg naar hun Namkha Dzong klooster in Bedar, Almería en Namkha Rinpoche had mijn geparkeerde fiets met Tibetaanse vlaggetjes opgemerkt. Nadat ik hem een flyertje van mijn project had overhandigd — een fondsenwerving voor de educatieve afdeling van het Tashi Lhunpo klooster in Bylakuppe — kreeg ik meteen een donatie toegestopt.
Dat was nu ook het geval. Toen we vrijdagochtend poseerden voor de afscheidsfoto, kwam er weer een goed gevulde briefomslag mijn richting uit voor het SEE Leren project van EdCamp Ukraine. Ik ben de Rigdzin gemeenschap heel dankbaar voor hun gastvrijheid, vrijgevigheid en toewijding aan hun project en hoop hier ooit als vrijwilliger terug te keren om ook een bijdrage te leveren.
