Het zachte en regelmatige geronk van de scheepsmotoren bezorgden me een deugddoende nachtrust.
Naast ‘zeestaren’, mijmeren over de voorbije reis, vooruitblikken naar wat me thuis te wachten stond en wat rondwandelen op het winderige dek, bracht ik de lange uren door met het schrijven van achterstallige berichten. In omgekeerd chronologische volgorde: Helsinki, mijn bezoek aan een Boeddhistisch centrum in Tallinn, Riga en Vilnius. De teksten posten ging niet omdat er op zee geen netwerk was.
En verrassend toeval: zondagmiddag zag ik op Eurosport de wedstrijd België-Finland op het wereldkampioenschap volleybal op de Filippijnen. Tot grote treurnis van de Finnen aan boord, heeft België glansrijk gewonnen.
Na aankomst in Travemünde moest ik nog 20 km fietsen tot Lübeck. Het deed goed om opnieuw in beweging te zijn met de wind om mijn oren, na 31 uur vrijwel immobiel op de boot. Er zaten enkele kilometers op een onverlicht grindpad naast een spoorlijn bij. Enkel het fietslicht om het pad te volgen, maar dat was gelukkig vrij sterk en het was een zacht glooiend grindpad met weinig putten. Na een tweetal kilometer was er een oversteek over de spoorlijn en kon ik aan de overzijde op een verlicht fietspad naast de rijbaan verder tot in Lübeck.
Om 10 uur ’s avonds en met een wachtende hostelbaas, want inchecken kon normaal gezien maar tot 22 uur, ging ik het avontuur in het donker niet gaan opzoeken.
