Doneer

Compassion Rising Tour 2025: Letland

Grens Litouwen – Letland

alle foto's van Letland

30 augustus: Jānis van Camping Labirinti

Zaterdag in de late namiddag kwam ik na een stresserende rit over de drukke Via Baltica aan bij Camping Labirinti.
Jānis kwam meteen naar me toe gestapt. Hoewel maar een goede 60km was hij verrast over de afstand die ik had afgelegd.
Hij begon me de inrichting van de camping uit te leggen en zei dat er ook bedden beschikbaar waren voor 20 euro. Tentkamperen kostte 10 euro. Ik zei dat ik lang onderweg ben en verkoos te kamperen. Ter verduidelijking gaf ik hem een flyertje van mijn project ten gunste van SEE Leren in Oekraïne.
Hij bekeek het en bood me een bed aan voor de prijs van tentkamperen. Hij vond dat ik na de fietsrit beter zou recupereren in een bed.
Wat een bezorgdheid en mooie geste van Jānis! #YearOfCompassion
Ik was hem erg dankbaar, want het is inderdaad erg comfortabel geen kamp te moeten opstellen vlak na een rit. En wat mij nog het meeste comfort opleverde: ik zat de volgende ochtend niet met een kliedernatte tent, want er was veel dauwvocht neergeslagen en er stond geen wind noch zon.
 
Interessant voor kampeerreizigers: camping Labirinti is een paradijsje op aarde. Een camping in een ruim en mooi aangelegd park, heel ruim en comfortabel sanitair, en voor de kinderen achteraan een enorme speelruimte van drie voetbalvelden groot met allerlei leuke speeltuigen: een roetsjkabelbaan van 100m lang, gocarts, trampolines, allerlei draai- en zwiertoestellen, stelten, materiaal voor allerlei balsporten, en het belangrijkste: een groot touwenlabyrint.
 
Een fijne plek om te relaxen en van daaruit Riga (50km) of Bauska (20km) te bezoeken. Eventueel met de bus.

 Jānis van Camping Labirinti

Ontdek ons nieuwe goede doel

31 augustus: Zorgi/Labirinti - Riga (52 km)

Na een heerlijke nacht in een bed op camping Labirinti stapte ik rond 11 uur goed uitgerust op de fiets. Na 500m parallelweg draaide ik weer de Via Baltica op en tot mijn grote positieve verrassing was er daar weer een brede pechstrook!
 
Gisteren had ik een route gepland met zoveel mogelijk lussen om aan de drukte te ontkomen, maar dat was eigenlijk niet nodig. Wel nog gedender rond mijn hoofd, maar geen onveiligheidsgevoel meer.
Bovendien begon het na 20 minuten te regenen. Dan maak ik liever voort aan een hoger tempo dan gesukkel op natte of gladde grindwegen.
Tegelijk eens een goede gelegenheid om mijn nieuwe regenbroek van Karrimor te testen die ik in de solden in Vilnius kocht. Mijn oude Agu broek is zo lek als een vergiet en ik liet hem daarom thuis.
 
Tot 14:30 bleef het miezeren. De regenbroek hield stand in deze lichte doch persistente regen. Vanaf Kekava stopte de regen en kon ik verder over een superfijn vrijliggend fietspad. De regenbroek en schoenbeschermers vlogen uit en mijn vochtige zweetkleren konden wind-drogen. Een verademing.
 
Toen ik Riga binnenreed brak de zon zelfs door en kon ik vanop de fiets al enkele stadszichten fotograferen.
Een aangenaam einde van een nattige rit. Riga lijkt me een toffe stad. Benieuwd naar morgen.

Riga: de Nationale bibliotheek

5 september: Riga - Lilaste (44 km)

Een rit met enkele verrassingen.
Na vier volle dagen stad was ik opgelucht terug op de fiets te zitten. Zoals steeds bij het buitenrijden van een grote stad, moest ik eerst een kilometer of vijftien langs drukke wegen. Na een 20-tal kilometer verliet ik de Komootroute, die een fietspad naast een drukke weg bleef volgen, en week uit naar een alternatieve Eurovelo 13 route over een grindweg door de natuur.
Wat een verademing! Voor het eerst in vijf dagen weg van het verkeerslawaai.

Toen kwam de eerste verrassing: de camping die volgens Komoot een eindje voorbij de fietsbrug bij Carnikava moest liggen, was onbestaand.
Vanaf hier zou een lang stuk door een natuurgebied over een bospad volgen.  Aan een man die zijn tuin aan het sproeien was vroeg ik om mijn waterzak bij te vullen en was van plan een kampeerplekje in het bos te zoeken.

Eurovelo 13 door een natuurgebied

Het was echter nog wat te vroeg om al te gaan wildkamperen, omdat er nog nog redelijk wat wandelaars en paddenstoelplukkers in het bos waren. Een dik uur later, na veel gehots en gebots over boomwortels, kwam ik aan bij het dorp Lilaste. Ik besliste nog een eindje verder te fietsen — iedere kilometer is er weer een bij — maar de weg liep dood op de zee en om terug op de weg te geraken moest ik — tweede verrassing —ofwel een grote omweg maken, ofwel een spoorweg oversteken. Fietstassen afnemen en over het spoor dragen, dan de fiets erover tillen, en fietstassen terug op de fiets.

Derde verrassing bij het ophangen van de fietstassen: bleek dat de linkertas aan een kant losgekomen was van het ophangsysteem. Ortlieb is niet onverwoestbaar, de boomwortels zitten daar zeker voor iets tussen 🤬. Gelukkig geraakte dit snel opgelost door een spanband rond de tas te bevestigen.
Ondertussen was het al voorbij 19 uur.

En dan de vierde, positieve verrassing: ik was terug op mijn “geliefde” Via Baltica aan het knoeften (zwaar trappen) en aan het uitkijken naar zijwegen om een geschikte kampeerplek te vinden, toen ik plots een wegwijzer naar een camping zag! Een camping die op geen enkele kaart of app stond.

De vijfde verrassing was opnieuw positief: om 20 uur was het met 24 graden nog warm genoeg om te gaan zwemmen in het meer bij de camping! Dat had ik 10 dagen geleden, toen ik in Kaunas ‘s avonds liep te koukleumen, niet durven dromen! Wat een heerlijk einde van de dag.

Het meer bij de camping Atpūtas komplekss Lilaste

Zaterdag 6 september: Lilaste - Tūja (42 km)

Korte rit vandaag. Vanavond ben ik op camping Jurasdzeni in Tūja afgesproken met Van Ghelder Jan, een jeugdvriend van meer dan 45 jaar geleden, toen ik nog op manège Brabohoeve werkte (van mijn 18 tot 22 jaar). Jan woont ondertussen al 10 jaar in Finland Hij vertrekt vandaag op reis naar het zuiden en onze wegen kruisen elkaar in Tūja.
Daarom wilde ik niet te laat op camping Jurasdzeni aankomen. Als bij wonder arriveerden we bijna tegelijkertijd. Ik was net aan de receptie aan het uitleggen dat ik bezoek verwachtte uit Finland, toen een man achter mij zei ‘I am from Finland’. Het was Jan niet, maar zijn partner Tapio Takalo. Wat een fijn weerzien was dat! Later meer daarover in een apart bericht.

Wat de rit betreft: stukken Baltic Way, gelukkig met een brede pechstrook, enkele parallelwegen, een passage door het Baron Von Munchausen Museum, enkele kilometers wasbord-gravel en om te eindigen een prachtige harde zandweg naast de Baltische Zee.

7 september: weerzien Jan Van Ghelder en rustdag

Weerzien met jeugdvriend Jan Van Ghelder en rustdag met zicht op de Baltische zee.
 
Zaterdagavond arriveerden Jan en zijn echtgenoot Tapio Takalo tegelijk met mij in Camping Jūrasdzeņi. We troffen het met deze locatie: een ruime camping met alle comfort vlak achter het strand.
We konden niet naast elkaar staan: Jan had een camperplaats gereserveerd vlakbij de zee, en ik moest 200m verder op de tentenweide een plekje zoeken.
 
Weekend en fantastisch zomerweer: de tentenweide stond goed vol met Letten die nog snel van zee en zon kwamen genieten. Met mijn kleine trekkerstentje vond ik toch nog een plekje met zicht op zee.
 
We spraken om 19 uur af in het strandrestaurant, zodat ik nog tijd had om even te gaan zwemmen na de zweterige fietsrit.
 
Wat een fijne avond hadden we! Zoveel te vertellen na meer dan 40 jaar. Jan was een jaar of vijftien/zestien toen ik hem leerde paardrijden op de manège Brabohoeve in Schilde. En ik rond de twintig. Nog twee jonkies.
De liefde deed hem op 53-jarige leeftijd emigreren naar Finland. Hij vond er snel werk en voelde zich er vrij snel thuis. Hij zou het nu niet meer aan Antwerpen  kunnen wennen. Alleen de taal bleef nog wat moeilijk. Het Fins biedt dan ook geen enkel aanknopingspunt met andere Europese talen buiten het Hongaars.
 
We aten gebakken harinkjes en Jan stond erop de rekening te betalen. Daar bovenop nodigde hij me de volgende ochtend uit om te komen ontbijten, want zijn koelkast zat bomvol.
 
Tegen 6 uur ‘s ochtends brak er een zwaar onweer uit met heftige regen, maar rond 8 uur kwam de zon er gelukkig weer door. Eerst een wandelingetje met hun prachtige honden Waltri en Olli, en daarna zat ik aan een ontbijttafel zoals ik er in weken geen meer gezien had.
Voor we afscheid namen volgde ook nog een gift voor SEE Leren in Oekraïne.
 
Dank voor jullie gastvrijheid en vrijgevigheid Jan en Tapio! Ik hoop dat ik op tijd terug in Antwerpen geraak om jullie op de terugweg van jullie reis naar het zuiden uit te nodigen.

Met Tapio, Jan, Waltri en Olli

8 September: Tūja - Kabli (66 km)

Zondagavond kreeg ik een kriebel in de keel en ’s nachts heb ik veel liggen hoesten. Geen te beste nachtrust… Ik had een vrij lange rit gepland want ik was er toen wel een beetje op gebrand om in Tallinn te geraken. Zo gaat dat: wanneer je te veel naar iets verlangt, zet de natuur je even terug op je plaats. Het is beter niet te veel te willen en ‘go with the flow’ toe te passen.
 
Dinsdag was dus weer een rustdag in de hoop die verkoudheid uit mijn lijf te krijgen. Dankzij goede zuigtabletten had ik alvast wat beter geslapen… Trouwens ‘ziek’ was ik niet echt, alleen wat moe van een lastige verkoudheid.
Anyway, met wat regelmatiger rust onderweg, geraakte ik op de camping die ik gepland had.
 
De rit was opnieuw eentonig, met lange stukken naast de Baltic Way. De pechstrook was op dit traject opnieuw smaller, maar er was minder verkeer dan in Litouwen. Er waren af en toe ook fietspaden of een parallelle weg, waarschijnlijk de oude baan. Dat viel mee.
 
In Salacgrīva passeerde ik een katholieke en een orthodoxe kerk en een stoer beeld in Sovjet-stijl waarvan de infotekst onleesbaar was. Volgens ChatGPt was het een Monument aan de Zeevaarders (1986). Het herdacht de zeevaarders die nooit terugkeerden en Russische soldaten die tijdens WO II sneuvelden.

Ainazi, het laatste dorp voor de grensovergang, was een mooi plaatsje. Het volledig houten Veide Castle dateert uit 1902 en behoort tot het Europees cultureel en historisch erfgoed.
 
In een toffe taverne bij het busstation dronk ik mijn laatste latte in Letland. Daarna de grens over en nog 20 km verder naar mijn eerste camping in Estland.

Salacgrīva – Monument aan de Zeevaarders (1986)

Lees het vervolg in Estland
Het einde van mijn Fietstocht 2025: “Van Antwerpen naar Tallinn” komt dichterbij. 
alle foto's van Letland
Lama Tashi Norbu wenst me een voorspoedige reis met een puja (in 2022)
counter free
Deel deze post op social media
Doneer

Lees meer...

nl_NL_formal
en_GB fr_FR es_ES nl_NL_formal