Jurata-pier
Vandaag slechts korte rit gepland omdat ik vanmorgen in Gdansk een nieuw fietshemdje moest kopen. Mijn geliefd Odlo hemdje van 35 jaar oud dat jammer genoeg niet meer verkocht wordt scheurt nu letterlijk van mijn lijf….
Om Gdansk uit te geraken moest ik eerst een eind door industrie. Daarna volgde een rustige baan met fietspad. Veel viel er onderweg niet te fotograferen, behalve het rare veer over de Wisla. Dat was geen veerboot, maar een platform dat langs opzij door een andere boot getrokken werd.
Schuilen onder een fietsshelter
Fietspad in Park Krajobrazowy Mierzeja Wiślana
Ongeveer in het midden werd de landtong doorkliefd door een kanaal dat de Baltische Zee met de lagune verbond. Met behulp van GoogleTranslate las ik op een infobord dat er in de lagune een kunstmatig onbewoond eiland voor watervogels werd aangelegd. Raar, ik zou denken dat de vogels hier met al die lagunes en meren nog voldoende plek zouden vinden om te nesten.
Ik was 50 minuten te vroeg, kocht in een sklep (winkel) een drankje en wachtte daarnaast in een houten schuilbarakje met zitbank (en flesopener!) samen met een Pools koppel dat hier met vakantie was. De conversatie werd met GoogleTranslate gevoerd.
Op een plakkaat stond een info-telefoonnummer waar ik dus naar belde. Vanmiddag zouden er geen trams meer varen. De eerstvolgende was morgenvroeg om 9:45. Of anders moest ik 12 km terug fietsen naar Krynica Morska.
.
Bank met liefdessloten bij Krynica Morska
Een vrij lange rit vandaag. De eerste 30 km gingen vrij veel bergop naast landelijke wegen. Normaal gezien eet ik graag na 1,5 uur fietsen enkele stukken fruit maar ik vond nergens een fijn plekje om me neer te zetten. Daarom bleef ik maar doorfietsen tot Orneta, ongeveer halverwege het traject. Ik nam er een langere rustpauze omdat de lange klimrit wel wat vermoeiend geweest was en ging een pizzaatje eten.
Op de markt stonden infopanelen met het verhaal van de moord op de Catharina zusters (zie blog Frombork), waarvan ik in de kathedraal van Frombork een schilderij had gezien. Ik ging ook eens kijken in de vrij imposante kerk. Daar waren pastorale medewerkers versieringen aan het aanbrengen voor een bruiloft.
Het tweede gedeelte van de tocht tot Lidzbark Warminski verliep gedurende ruim 15 km over een ‘Greenway’, een voormalige spoorweg door een uitgestrekt bos. De eerste kilometers van die route zouden wel een laagje nieuwe gravel kunnen gebruiken, want het fietsspoor was er smal en op schaduwrijke stukken glibberig.
Iets te groene Greenway
In Lidzbark Warminski ging ik naar de winkel, want zondag is alles hier dicht. Ik moest redelijk dringend naar toilet, maar in de supermarkt kon het niet. Toen ik de koopwaar in mijn fietstassen aan het laden was, kwam Grzeziek op me af gewandeld. Hij wilde meer uitleg over mijn fietsproject.
Na een fijne babbel vroeg ik hem of er in de buurt een café was waar ik naar toilet kon gaan. Hij nodigde me bij hem thuis uit, op 500m wandelen van de supermarkt. Grzeziek was een ‘marathonfietser’, hij deed ritten tot 400 km zonder slapen. Hij zat ook in het Warm Showers netwerk.
Boscamping aan het Pasleka meer
Na een vrij lange en zware rit van het Plasleka meer naar Wielochowo was ik maar al te blij te arriveren bij Artur van agrotoerisme Jankesówka, die me heel hartelijk onthaalde.
Zondagochtend was het aan het onweren en ik besloot wijselijk hier mijn rustdag te nemen. Toen ik wilde bijbetalen schonk Artur me de tweede nacht gratis als bijdrage voor mijn Compassion Rising World Tour project.
Artur en ik in de prachtige tuin
Een van de betere, korte stukken Green Velo
Na de negentiger van gisteren kwamen mijn benen vandaag – begrijpelijk – maar moeilijk op gang. Ik moest 15 km op een vrijliggend fietspad naast een gewestweg fietsen en ergerde me aan het feit dat het fietspad veel meer en veel steiler op en af ging dan de rijweg voor auto’s. Waarom konden ze dat niet een beetje meer egaliseren?
In één extreem geval (foto hieronder) moesten fietsers eerst een put in van enkele meters onder de rijweg en vervolgens naar 6 meter boven de rijweg klimmen, gevolgd door een steile duik naar beneden.
Er was een familie met twee kleine kindjes die aan de klim ging beginnen, maar de kinderen konden met hun fietsjes die hellingsgraad natuurlijk niet aan, met het nodige gezwalp tot gevolg. Dit creëerde gevaarlijke situaties wanneer er uit de tegenrichting net een fietser steil naar beneden kwam gedoken.
Na een dik uur fietsen, in Janówko, voelde ik me al helemaal leeg en hongerig. Ik had nog een overschotje zoete geglazuurde cornflakes en wat yoghurt. Samen met de Poolse variant van Centwafertjes voldeden die aan mijn glucosebehoefte. Het menselijk lichaam is raar. Gisteren fietste ik de hele dag zonder hongergevoel en vandaag was na 10 km de brandstof al op.
Na Janówko liep de Green Velo route gedurende 35 km over een goede grindweg op een voormalige spoorwegberm. Op dat soort trajecten zit je dikwijls in een groene tunnel met weinig zicht, maar dit was hier niet het geval: veel weidse panorama’s op het golvende Poolse landschap, dat wat op onze Ardennen lijkt.
Heerlijk rustig fietsen met het getsjirp van krekels en zonder nijdige kuitenbijtende hellingen. Na deze lange strook voelden mijn benen terug helemaal uitgerust.
Duik- en klimfietspad
Vandaag zou het een route tot tegen de grens worden. Letterlijk, gelukkig niet fysiek. Met ongeveer 30 km over gravel door een bos, vlak naast de Russische grens.
Mijn laatste Zloty’s —buiten die bestemd voor de fietsreparatie — heb ik aan een Pad Thai in een gezellig restaurantje gespendeerd.
De bosweg heuvelde serieus maar viel voor de rest goed mee, op 800 meter over een zompig bospad na. Dat deed ik grotendeels te voet. In zo’n afgelegen gebied kom ik liever niet ten val. Er was zelfs geen bereik, zo dicht bij de Russische grens.
. Gelukkig vorderde ik vrij snel, want de zon begon al laag te zakken.Net zoals in Kamminke in Duitsland stonden aan de Poolse grensovergang hier ook twee soldaten, die me met een glimlach en een zwaai lieten passeren.
Camping Viktorija aan het meer van Vistytis is een oase van rust. Aan de overkant van het meer ligt Rusland. Paaltjes in het meer bakenen de grens af.
Litouwse grens
Nadat ik mijn tent had opgezet, lieten ze me ook een ambachtelijk brood met speciale granen proeven dat ze in Estland hadden gekocht. Heerlijk.
Hun vriendelijkheid hield daar niet op. De volgende ochtend maakten ze een erg lekkere Vietnamese koffie voor me; ze brachten een flesje yoghurt mee toen ze met de auto boodschappen gingen doen, en voor het avondeten maakten ze een lekkere groenteratatouille en gaven me een biertje van een Tsjechische brouwerij vlakbij hun huis.
Jurek en Beata
16 September: Met de deur in huis bij Diamondway Boeddhistisch Centrum in Tallinn De meditatiesessies van het centrum staan open
