Litouwse velden
Eerst sterk heuvelend tot Kalvarija, waar ik de kerk bezichtigde en een slaatje ging eten.
Weinig echte dorpen onderweg. Hoogstens enkele huizen en hier en daar een hoeve. Daardoor weinig gelegenheid om ergens even te gaan zitten. Ook maar weinig bushaltes om een pauze te nemen, en de meeste hebben geen bushokje. Bij regen zal het dus moeilijk worden een schuilplek te vinden.
De architectuur van de kerk is helemaal anders dan in Polen. Geen rode baksteen en geen trapgevels.
Anderzijds zijn er velen, en ook motorrijders, die claxonneren en de duim opsteken. Misschien is het omdat er hier niet veel bikepackers over de wegen rijden.
Onderweg zag ik zo’n bruine wegwijzer naar een monument op 200 meter van de baan. Nieuwsgierig draaide ik dat weggetje in, maar ik zag geen enkel monument, alleen enkele ponies.
Kerk van Kalvaija
Camping Bukonys had geen receptie. Ik belde een van de aangekondigde nummers en kreeg de nodige uitleg om me te installeren. Later zou er iemand langskomen om te ontvangen.
Ik zette me dicht bij het toilet, dat is handig voor ‘s nachts. Bovendien was er naast het toilet een goed uitgeruste keuken met alle comfort.
”
Camping Bukonys
Volgens infopanelen (dankzij GoogleLens kon ik ze lezen) leven er in het gebied o.a. wolven, everzwijnen, edelherten, herten en adders. Er zouden ook elanden rondstruinen die het houtbestand in het moeras op peil houden. Op de loopplanken over het moeras zag ik alleen enkele salamanders die lagen te zonnen.
Qua vegetatie zou er ook het vleesetend plantje zonnedauw groeien, dat ook in onze Kalmthoutse Heide voorkomt. De natte struikheide stond al wat in bloei.
Voor zo’n klein stadje was er wel een groot cultuurcentrum.
Van Prienas was het nog 8 km tot Birštonas, waar zich de laatste campings vóór Vilnius bevonden.
Spijt heb ik daar niet van. Na het zwemmen moest ik nog naar de supermarkt en fietste ik eerst eens langs Brištonas. Dat is geen dorp maar een groot kuuroord rond verschillende natuurlijke minerale bronnen. Er waren verschillende sanatoria die volgens de visie van Kneipp werken. Dat is gebaseerd op water- en kruidentherapie, beweging, voetreflexologie op een blotevoetenpad met verschillende ondergronden, en gezond eten. Er waren ook enkele sjieke eetgelegenheden, sportvoorzieningen en een aangenaam wandelpad naast de brede Nemunas rivier. Kortom, wie eens een gezondheidskuur wil doen, this is the place to be!
Zwarte koeien die de uitgestrekte vlakte afgrazen.
Na 40 kilometer was er een mogelijkheid om over te schakelen naar Eurovelo11, maar na 1 km op die route had ik me al twee keer in de volledige spierverzuring geklommen. Dat zag ik niet zitten gedurende nog eens 60 km en maakte rechtsomkeer naar de A16, die ook fel heuvelde maar nooit zó steil dat ik al na enkele tientallen meters verzuurde.
Die twee giften deden deugd tijdens zo’n lange, eentonige en zware rit!
Een van de vele kuitenbijters onderweg
Ik gaf hen een flyertje en uitleg over het SEE Learning project van de Dalai Lama, en amper 1 minuut later kwam er een 50€ biljet mijn richting uit. Wat een generositeit!
De Indonesiërs betoonden veel bewondering voor het feit dat ik, gezien mijn leeftijd, nog met een niet-gemotoriseerde fiets reisde. Voor een vrouw was dat heel ongebruikelijk in hun cultuur. Ik kreeg ook nog gesuikerde vruchtensnoepjes voor energie, twee pakjes oploskoffie en een pakje noodles, allemaal meegebracht uit hun thuisland. En een sticker van hun Nordic Ride en Latitude Seekers motorclub.
De Indonesische Latitude Seekers motorclub
Maandagavond om 19 uur had ik afgesproken met Robertas en zijn vrienden van de Vilnius Tibet support group. Een meer symbolische ontmoetingsplek kon hij niet kiezen: Tibet Square in het hartje van de oude stad.
Robertas en ik
Onderweg in het dorpje Suderve toonde Robertas me een merkwaardige ronde, neoclassicistische kerk die vermoedelijk door dezelfde architect ontworpen werd als de kathedraal van Vilnius. De kerk zou, omdat zij even lang als breed als hoog is, een geweldige akoestiek hebben en er worden veel concerten gegeven. Op de heuvel eromheen bevindt zich een oud kerkhof. Een erg speciale plek waar een rustgevende energie van uit gaat.
Kerk van Dūkštos in rode baksteen
Na een korte lunchpauze in Elektrenai stuurde Komoot me 5 km verkeerd. In plaats van naar een camping, recht een meer in. Daardoor moest ik nog eens 8 km tegenwinds verder fietsen.
Zonsondergang op het meer bij Camping Vigio Brasta
Met de auto een 50-tal km over de autosnelweg. Met de fiets bijna 15 km verder. Een trage rit, met een gemiddelde snelheid van slechts 12,5 km/uur. De oorzaak? Een stijve tegenwind en 14 km archislechte grove gravelwegen, met zanderige stukken waarin je weg slipt, putten, wortels, keien en van die ribbelpatronen die je ook op zandstranden ziet. Ik ben er goed door elkaar geschud want ik heb geen schokbrekers. Gelukkig hebben mijn spaken deze ellende overleefd. Waarom kunnen ze hun gravelwegen hier niet wat fietsvriendelijker maken, zoals in Polen?
Een gedeelte van die fietsnachtmerrie liep gedeeltelijk over de fietsroute LT02. Die werd ook nog eens door veel automobilisten gebruikt, waardoor je telkens in een stofwolk zat. Soit, ik ben tijdig in mijn hostel in Kaunas geraakt.
Ellendige grindweg
Tijdens mijn verblijf in Kaunas heb ik het Ciurlionis Museum en Kiemo Galerija bezocht. Ook een stadswandeling gemaakt waar je in een aparte blog meer over leest.
Een dag met veel emoties en een speciale ontmoeting.
. Uitgestrekte velden met weinig visuele input. Zen fietsen. Heerlijk.
Zenfietsen op de 2008
Karsten Rinck en zijn hond Lotte
Wederom een bewijs dat een mens perfect gelukkig en zinvol kan leven zonder al de overbodige troep die de commercie ons de hele tijd tracht aan te smeren.
Zwemvijver bij Camper Place Pajiešmeniai-
Gelukkig is het hoogseizoen voorbij en waren er niet veel caravans meer.
Letland!
16 September: Met de deur in huis bij Diamondway Boeddhistisch Centrum in Tallinn De meditatiesessies van het centrum staan open
