Rond Adriatische Zee 2026: Trieste – Dubrovnik

De foto's van de fietsroute staan in omgekeerd chronologische volgorde.Die van de steden staan chronologisch. Info over locatie staat in titel en/of beschrijving.

Eva Van Tulden

Onderweg ontmoet ik zo veel vriendelijke, hulpvaardige of gastvrije mensen. Zij verdienen een eregalerij.

25 Sep: "gedwongen" rustdag in Triëste

Vertrek naar Slovenië uitgesteld

ik zou donderdag vertrekken in Triëste, maar toen ik woensdagavond de Engelse nieuwsbrief aan het maken was, overviel me plots keelpijn,hoofdpijn en een degoutante droge hoest. Heel slecht geslapen door het hoesten—en proberen die in te houden voor mijn kamergenoten. ‘s Ochtends een half pond vijgen, ijl in het hoofd, duizelig…

Ik besliste te wachten tot uitchecktijd, maar er kwam absoluut geen beterschap, eerder integendeel. Ik had al moeite met de trap naar de tweede verdieping. Daarom ging ik naar de apotheker en een boekte een extra nacht in de hostel. Ik moest van kamer veranderen en had tussen 11 en 15 uur geen bed, maar de zetel in de gemeenschappelijke zitruimte voldeed ook en daar heb ik drie uur comateus op liggen pitten.

Daarna verder slapen in bed. Tegen ‘s avonds voelde ik me iets beter. Dankzij de hoestpastilles van de apotheker had ik een hoestvrije nacht.

Ik kan de rit kort houden (15 km tot Lokev) maar wel met 450 meters hoogteverschil. Op 15 km van zeeniveau naar de Ardense ‘hoogten’. Wordt vervolgd.

25 sep: Trieste - Lokev (SLO) (18,1km - 520 alti)

Bovenop (de berg) geraakt na ziektedag gisteren

De klim uit Triëste was heftig. Na een zacht hellend inrijstukje van 1 km kreeg ik geregeld vrij lange stukken van rond de 10% die ik niet in één keer kon overbruggen. Geregeld rusten en af en toe een stukje duwen was de boodschap…

Na 5 km kwam er een eindje verpozing. De tweede klim over 2,5 km was gelukkig minder steil. Maar één keer moeten duwen, om uit het dorp Longera terug op de grote baan te geraken, 11% stijging over kasseitjes. Voor de rest gezapig stijgen aan 4-5% tot ik in Lokev aankwam.

Toch blij dat ik er gisteren niet aan begonnen ben. Dat was nooit gelukt.

2de steile helling

26 Sep: Lokev - Illiska Bistrica (49 km - 410 alti)

Gevecht met navigatie app

Na enkele kilometers zwoegen over grove gravel op de TransDinarica route, met wielen die patineerden wanneer de hellingen wat steiler werden en een fiets die op de steentjes achteruit schoof wanneer ik stopte, besliste ik die route niet meer te volgen en over te schakelen naar het geasfalteerde komoot alternatief dat ik als backup gepland had. De verkoudheid zat nog in mijn lijf en die inspanningen op grove gravel vielen me te zwaar om lang vol te houden.

Toen begon een gevecht met navigatie apps. De Komoot route activeren was geen probleem, maar Transdinarica gebruikt de Ride with GPS app, en die route kreeg ik niet uitgeschakeld. Gevolg: om de minuut een heel enerverend geluidje dat ik van de route was afgeweken. Hulp gezocht bij AI om die navigatie te kunnen stopzetten, mijn telefoon op ‘stil’ gezet, de route uit de app verwijderd…. Allemaal geen avance (nutteloos).

Op den duur was ik zo opgedraaid van die non-stop jingeltjes dat ik de hele app van mijn telefoon heb gezwierd. Toen keerde de rust weer en volgde ik de Komoot route door de Vela Voda vallei naar Ilirska Bistrica. Aangenaam peddelen op een zacht heuvelende, vrij rustige asfaltbaan door de mooie vallei.

In Ilirka Bistrica zag ik dat er 10 km verder een onbeheerde kampeerplaats op donatiebasis was voor trage tentreizigers. De moeite om een eindje verder te fietsen, want elke dag een B&B viel wat duur uit.

En wat voor een: toiletcabine met WC papier, warme douche (op gas), koelkast (op zonnepanelen) met drank, keuken met gasvuurtje en wat basisproviand en drank, eettafel met comfortabele stoelen, elektriciteit voor telefoon (geen fietsbatterijen). In Italië betaalde ik eens 27 euro voor een standplaats in het onkruid en enkel een WC zonder papier en een wasbak met koud water.

Jammer dat de temperatuur hier nu zodra de zon achter de bergen zakt zoveel daalt, zodat ik toch al vrij vroeg in mijn slaapzak moest kruipen om warm te blijven.

Vela Voda vallei

27 sep: Ilirska Bistrica/Kutezevo -Rijeka (40,5 km - 550 alti)

Zodra de zon achter de bergen verdween, daalde de temperatuur in camping Na Vrti heel snel. ‘De volgende ochtend zes graden, niet aantrekkelijk om uit de slaapzak te kruipen, maar mijn natuurlijke wekker heeft geen medelijden….

Zodra de zon op de kampeerweide scheen, iets na tienen, kon het donsjasje uit en in de keuken/zitruimte met uitzicht op de vallei werd het heerlijk warm. Er was wifi, verleidelijk om hier eerst mijn sociale media bij te werken.

De route naar Rijeka, zo dacht ik, zal makkelijk zijn want ik daal af naar zeeniveau. En ik mag vanavond in Rijeka overnachten bij Katleen Vuegen en Yanni Ratajczyk uit Antwerpen, vrienden van een Antwerpse fietsvriendin die dit voor mij geregeld had. Zij zouden pas laat thuiskomen, ik hoefde me vandaag niet te haasten.

Om uit de vallei van de Vela Voda over een heuvelrug te geraken, kreeg ik echter eerst een hoogteverschil van 150 meter gepresenteerd. Grensovergangen liggen gewoonlijk op een bergpas, nog eens 100 meter erbij . En Yani en Katleen bleken in Trsat, een van de hoge wijken van Rijeka te wonen: 180 meter steile klim om te eindigen. De kers op de taart was een trapje. Maar de inspanning meer dan waard, ik werd zóooo hartelijk en warm ontvangen.

Tot voor Rijeka had ik heel weinig verkeer en op de niet-zwoegstukken was het heerlijk rustig fietsen. Omdat het zondag was vond ik het in de stad ook nog meevallen. Maar fietspaden kent men hier niet, moordstrookjes langs de grotere banen evenmin… een wit lijntje om met je gepakte fiets op te balanceren, daarmee moet je het doen.

Steile hindernissenklim naar Trsat

Geweldige mensen!

27 sep: Zaterdagavond overnachtte ik in de onbeheerde kampeerplaats Na Vrti in het dorpje Kutezevo. Zoals ik al schreef, een geweldig goed geoutilleerde camping, met wifi, koelkast, keukengerei, warme douche en een mooie zitplaats toe.

Ik kon mijn bijdrage niet betalen omdat ik alleen enkele briefjes van 50€ had en stuurde een SMS naar Metka en Majk met het verzoek me hun bankrekeningnummer te bezorgen.

Voor ik vertrok legde ik een flyertje van mijn project voor Tibet en een Tibetsticker op het aanrecht.

In de namiddag ontving ik dit SMSje terug:

“Dear Eva,

Heartfelt thanks for your visit and kindness. We are happy to donate the sum of €13 to Save Tibet

Wishing you lots of happiness and joy on your journey.

Metka and Majk”

Zijn dat geen fantastische mensen? Ik vind het zo jammer dat ik hen niet ontmoet heb.

Camping Na Vrti.

29 Sep: Rijeka - Trsat- Kraljevica (32 km - 460 altimeters)

Drie keer op en neer

1) Klimmen vanuit Rijeka centrum naar Trsat: 200 hoogtemeters zwaar zuchten en zweten. Gevolgd door een lastige afdaling door steile, kronkelende straatjes.

2) Tweede klim langs de kust: minder zwaar zweten, gevolgd door een zalig zachte en lange afdaling naar Bakarac.

3) Vlak eindigen mag blijkbaar niet, maar de derde klim naar camping Oštro was gelukkig het minst zwaar.

Zicht op Bakar

30 Sep: Bijwerkdag op Camping Oštro

Bij het opstaan voelde ik de vermoeidheid nog wat in mijn benen en ik stond ook veel sociale mediaposts achter.

De beslissing was snel genomen: rust- en bijwerkdag, en in de namiddag zwemmen.

Camping Oštro heeft een mooi betonstrandje, alleen jammer van het zicht op een olieopslagplaats aan de overkant.

Om erin te blijven fietste ik ‘s avonds 2,5 km naar de winkel in het dorp, wat opnieuw 70 hoogtemeters opleverde. Je kunt hier niet bougeren of je bent aan het klimmen….

Zwemzone camping Oštro

1 okt: Kraljevica - Povile (34,4 km - 500 alti)

Mijn eerste plan was, gezien de onvermijdelijke hoogtemeters hier, van korte etappes te rijden van een 25 à 30 km en maximaal 400 hoogtemeters om me fysiek niet in de prak te rijden. Een rit tot Selce beantwoordde aan die criteria.

Er wachtte me de onvermijdelijke steile klim van zeeniveau naar de rijbaan, en daarna een veel minder steile over een viertal kilometer.

Toen ik boven was ontmoette ik vier coureurs uit de tegenovergestelde richting. Zij raadden me aan de kustweg te mijden omdat daar een sterke Bora tegenwind zou staan. Dus herplande ik mijn route een eind verder, naar Povile.

Daardoor kreeg ik wel een tweede lange en steilere klim te verwerken, maar langzaam aan gaat ook, met regelmatige korte ontzuringspauzes afgewisseld met een eindje fietsduwen om de spieren eens anders te belasten.

Tijdens de eerste afdaling ging alles vlotjes, maar tijdens de tweede maakte mijn fiets opnieuw wat abnormale geluiden. Voorzichtigheid geboden!

In Povile zijn twee campings: Autokamp Punta Povile en Campingplatze. Gezien zijn naam dacht ik dat de eerste enkel voor vierwielers was en reed door naar de tweede. Die lag in een diepe keisteile zonk naar beneden en omdat ik niet zeker wist dat hij open was, ging ik er te voet heen. Het was een marginale camping, geen receptie etc. Iemand op het betonstrandje zei dat Autokamp een ‘gewone’ camping was, en ik vond het zelfs een goede aan een betaalbare prijs.

Op de ‘zicht op zee’ plekken stond een te sterke Bora kustwind voor een tent, maar er waren ook meer beschutte plekken in een bos. Dat viel mee, maar zelfs daar lag op een gegeven moment mijn Helinox stoeltje plotseling 20 meter verder.

Zicht op Crikvenica

2 okt: Povile - Bunica (15 km - 190 alti)

Een Bora wind waartegen met een fiets nauwelijks op te tornen valt, een drukke weg en brute chauffeurs die soms rakelings langs scheren. Toen ik mijn fiets zelfs op een lichte helling tegen de wind in aan het duwen was, had ik het ineens gehad met dit traject. Dit was levensgevaarlijk, de wind blaast je letterlijk achteruit of opzij. Op stukken die wat beschut waren fietste ik verder, in straffe wind ging ik te voet.

Vier kilometer voor Senj, na amper 15 kilometer, vond ik een camping voor 10 euro, de goedkoopste van heel mijn tocht. Bovendien met picobello sanitair en een klein, pittoresk strandje. Het mag ook al eens meevallen

. Wegens de wind kon ik er echter niet van genieten en zat ik al om 19 uur in mijn dolschuddende tent gekluisterd.

Morgen probeer ik de 4 km tot Senj te fietsen en dan zie ik wel verder.

Afhankelijk van de Bora, die zaterdag zou minderen, kan ik daar, na een klim van 700 meter, verder de binnenlandse route nemen, met minder wind maar kouder en geen campings, dus veel duurdere overnachtingen. Dat haalt eigenlijk een te grote hap uit mijn spaarcenten.

Morgenochtend kan ik ook naar het busstation in Senj gaan en proberen mijn fiets mee op de bus naar Split te krijgen.

In Split vertrekken ferries terug naar naar Italië, maar ik zou ook verder kunnen fietsen naar Dubrovnik. De beslissing zal van het verloop van de 4 fietskilometers naar Senj afhangen….

Zonsondergang bij Kamp Bunica

3 oktober: Senj - Split (bus)

De beslissing om langs binnenlandse routes te fietsen versus met de fiets de bus te nemen, viel snel: opnieuw blies de bora wind me van mijn fiets.

In Senj bracht ik alles in gereedheid om de fiets op de bus te krijgen: stuur kwart slag draaien, alle bagage eraf….

Er was nog veel plaats in het bagageruim, ik kon zonder enig probleem mee. Bovendien aan een mooie prijs: 50€ rond, terwijl ik op internet gezien had dat de rit 49€ kost en er 10€ cash supplement wordt gevraagd voor een fiets. De mobiele betaalterminal op de bus bleek niet te werken, ik betaalde cash. Achteraf besefte ik dat ik geen ticket had gekregen, en merkte ik ook dat Kroaten wel met hun kaart konden betalen. Ik betaalde waarschijnlijk de chauffeurs hunne zondag… Soit, de lonen zijn hier laag, de levensduurte is vergelijkbaar met België en de bus zat (toen nog) niet vol. De busmaatschappij zal er niet armer van worden.

Omdat ik de hele dag — de rit duurde zes uur — op mijn Q had gezeten, maakte ik na het avondeten nog een wandeling door de oude stad. Die herinnerde me aan Dubrovnik, ook met glanzende gladde tegels waarop je snel uitglijdt. Veel heel smalle steegjes. Eigenlijk is het één grote uitgaansbuurt: restaurantjes, bars, snacks- en fastfoodstalletjes en voor het dagpubliek ook verschillende boetiekjes. In het midden de Kathedraal, Jupitertempel en thesaurie. Bij de foto’s zitten ook enkele sfeerbeelden van vandaag.

Split – Oude stad

4 okt: Split - museum voor Schone Kunsten

Kunst, kunst en nog eens kunst

Op de benedenverdieping twee tijdelijke tentoonstellingen: een overzichtstentoonstelling van Jurica Kezic (1936-2021), een bekende Kroatische schilder met vrij somber werk op getextureerde ondergrond, wat me niet zo erg bekoorde. Alleen in zijn vroege periode maakte hij kleurrijk werk.

De tentoonstelling met werk van Kroatische kunstenaars die reageren op de socio-politieke context vond ik boeiender.

Kunstenaars van de ‘Biafra’ kring maakten maatschappijkritisch werk of schilderden scènes uit het leven van de gewone mens zoals het is.

Heel speciaal waren de weinig verhullende lijntekeningen van Dragutin Trumbetas over het leven van de Slavische migrant in Duitsland. Hij werkte zelf van 1960 tot 1990 als ‘gastarbeider’ in Frankfurt. Hij vormt trouwens een uitzondering, het thema migratie komt nauwelijks aan bod in de Kroatische kunsten.

De ingetogen zwart-wit foto’s van een performance van Zlatko Kopljar, knielend in een houding van aanbidding voor de symbolen van financiële en artistieke macht in New York, vond ik heel sterk qua symboliek. Hiermee uitte hij expliciete kritiek op de disbalans tussen het nietige individu en de machtssystemen in de toenmalige samenleving.

Op de tweede verdieping bevond zich de vaste collectie, met werken van de 15de tot de 20ste eeuw van voornamelijk Kroatische kunstenaars. Maar tegen dan was mijn assimilatie-capaciteit alweer uitgeput en heb ik geen foto’s meer gemaakt, behalve van de monumentale lijntekening van een ingewikkeld strijdtoneel van Tomislav Buntak en, om te eindigen, een conceptueel werk van Braco Dimitrijevic — een gouden tekst gebeiteld in een marmeren zuil — wat in een speciale foto resulteerde.

Conceptueel werk van Braco Dimitrijevic

5 okt: laatste dag Split

Sint-Domnius kathedraal, mount Marjan en nog wat stads- en cats foto’s

Vandaag, maandag was het iets minder druk in de oude stad en kocht ik alsnog een ticket voor een bezoek aan de kathedraal. Gisteren was het er over de koppen lopen. Eigenlijk ben ik uitgekeken op kerken, maar de achthoekige vorm van de Sint-Domnius kathedraal intrigeerde me. Het blijkt ook de oudste operationele katholieke kathedraal te zijn die nog in haar oorspronkelijke vorm gebruikt wordt, zonder drastische renovaties. Ze werd in de 8ste eeuw ingehuldigd, maar ze begon haar carrière in de 4de eeuw als mausoleum van Diocletianus.

’s namiddags wandelde ik, of eerder beklom ik de trappen, naar het hoogste punt op mount Marjan, een 178 meter hoge heuvel met mooie panorama’s op de stad en de eilanden. Volgens Chat GPT waren het 800 trappen vanaf zeeniveau Dat kan kloppen, als je iets meer dan vier trappen voor elke hoogtemeter telt.

Uitzicht vanop Mount Marjan

3 okt: Twijfelmoment in Split

Toen ik zaterdag in Split arriveerde, zei ik aan de receptionist van het hostel dat ik misschien tot donderdag zou blijven om de ferry naar Bari te nemen. Er zit slecht weer aan te komen en de ferries varen buiten het seizoen maar 1 keer per week op donderdag.

De receptionist antwoordde dat er waarschijnlijk geen internationale ferries meer zouden varen, en zocht het voor de zekerheid nog eens op in de app van Jadrolinija, die meer up-to-date info geeft dan de website (?!). Er stond dat wegens averij aan een schip alle overtochten tot 21 oktober geannulleerd waren. Informatie of er daarna nog zouden plaatsvinden was er (nog) niet omdat internationale overtochten normaal op 20 oktober stoppen tot het nieuwe toeristisch seizoen.

De dag nadien toog ik naar het Jadrolinija kantoor voor meer duidelijkheid, maar de schouders gingen er ook omhoog: “we weten het nog niet, bel later terug”. En ze waren zo vriendelijk me het telefoonnummer mee te geven.

Na wat denkwerk — in de omgeving van Split blijven wachten op meer duidelijkheid, toch doorfietsen richting Dubrovnik, met openbaar vervoer proberen terug te keren — besliste ik door te fietsen naar Dubrovnik.

Als daar geen ferries meer varen, is de volgende optie misschien Bari in Montenegro, of anders Durres in Albanië. Daar varen de ferries de hele winter door naar Italië. Dat is de enige stad van waaruit ik nu een ferry zou kunnen reserveren. Laten we hopen….

4 okt: Split - Jelsa (Mina beach, 11,1 km - 120 alti)

Eindelijk nog eens een ‘geniet-rit’

Na de onzekerheid over het al dan niet varen van internationale ferries naar Italië besliste ik om verder te fietsen en nam een ferry naar het eiland Hvar. Daar zou ik een 60-tal kilometers zuidwaarts kunnen fietsen zonder in druk verkeer op de kustweg te zitten.

Mijn eerste stop op Hvar was kamp Mina bij het stadje Jelsa.

De rit erheen was heerlijk: een zacht glooiende landelijke weg door olijf- en wijngaarden, met af en toe een dorpje. Het was nog eens genieten op de fiets, na al de wind- en drukte ellende van de voorbije ritten.

Op Kamp Mina werd ik heel hartelijk ontvangen door mijn campingburen Reiner en Nadja. Aan hen ga ik een aparte post wijden, want zulke warme en hartelijke mensen kom je niet veel tegen.

Het weer liet nog een duik in de zee toe. Waarschijnlijk de laatste, want woensdag wacht me een zware fietstocht en vanaf donderdag begint het te regenen.

Stari Grad

6 okt: Jelsa Mina beach - Drvenik (50,9 km - 650 alti)

Drie zware klimpartijen met tegenwind

Na een prachtige zonsopgang in Kamp Mina begon ik mijn tentboeltje in te pakken. Ontbijten doe ik pas daarna, vlak voordat ik vertrek zodat ik lang op mijn ontbijt kan ’teren’.

Er wachtte me een lange klim over 10 km met gemiddeld 6%. Ik zag er tegenop, maar eigenlijk viel het heel erg mee. Slechts een drietal keren even gestopt om een foto te nemen of wat te drinken.

Klim 2 was minder steil maar duurde vrij lang, en klim 3 was steil maar gelukkig kort. Die viel me redelijk zwaar omdat de vermoeidheid begon toe te slaan.

Tijdens de steile afdaling naar Sucuraj kletterde mijn fietsketting weer, wat betekent dat het vrijwiel hapert. Niet fijn, want in het ergste geval zou de derailleur kunnen breken. Ik moest dus opnieuw, zoals tijdens de afdaling naar Rijeka, in de allerzwaarste versnelling gaan en zachtjes blijven trappen om de ketting onder spanning te houden.

Het was een mooi en rustig traject over de heuvelrug van het eiland Hvar, door bossen, landbouwgebied, olijfgaarden en af en toe een mooi zeezicht. Na 18 kilometer één winkeltje waar ik 15 minuten voor de lunchsluiting aankwam. Gelukkig maar, want daar merkte ik pas dat ik mijn Platyplus waterzak op de camping vergeten was terwijl ik bijna door mijn drinkbus voorraad zat. Ik kocht er 1,5 liter water.

Een klein uurtje later kwamen mijn campingburen Reiner en Nadja me achterna gesneld met hun motor en de waterzak, waarvoor ik hen enorm dankbaar ben want die zak is veel makkelijker om mee te nemen op een fiets dan waterflessen (zie vorige post).

Een uur na aankomst in Sucuraj kon ik de ferry nemen naar Drvenik, een klein half uurtje varen.

Zicht op Jelsa, het lagere gedeelte van Hvar

6 okt - 10 okt: Drvenic - 4 dagen rust wegens hevige regen

Vier regendagen in comfortabele kamer

6-10 okt: in Drvenic zocht ik naar een kamer omdat het vanaf donderdag tot zondagmiddag zou regenen. Ik vond er een erg goede met badkamer en keukentje voor iets minder dan het dubbele van de prijs van een camping zonder shelter iets verderop. Niet getwijfeld.

Bovendien begon ik’s nachts terug meer te hoesten, waarschijnlijk door de afdalingen met tegenwind tijdens de zware rit van woensdag. Te veel luchtkoeling, hoewel ik het nooit fris had. Enkele dagen rust deden me goed.

Ik wreef in mijn handen. Nu had ik een keukentje met koelkast, maar in het lokale Studenac supermarktje bleek maar heel weinig te krijgen. Wat verlepte groenten en conserven, daarmee moest ik het stellen. Zelfs geen yoghurt voor het ontbijt.

Ik maakte twee wandelingen over het strandwandelpad naast de zee en eentje naar een mooi kerkje 200 meter bergop via een lastig, overgroeid rotspaadje.

Albert Fortis Trail

11 okt: Drvenik - Bacinska Jezero (22,7 km - 260 alti)

Uitgerust terug op de fiets

Vandaag wilde ik om 11 uur vertrekken om iets na tweeën in Ploce de ferry naar het schiereiland Peljesac te nemen en dan morgen over het schiereiland verder richting Dubrovnik te fietsen.

Om 11 uur was het echter nog steeds aan het gieten, in die omstandigheden vertrekken zag ik niet zitten.

Tegen 13 uur was de regen gemilderd tot wat gedruppel en kroop ik op de fiets. Omdat ik de ferry niet meer kon halen, had ik ondertussen een nieuwe route naar Dubrovnik gepland, de eerste helft over de kustweg, die nu helemaal niet druk meer is; de tweede over het schiereiland via een brug wat zuidelijker.

Er wachtten me enkele klimmetjes vandaag, maar nooit meer dan 6%, dus perfect haalbaar.

De minicamping bij het Bacinska meer viel heel erg mee: een schappelijke prijs voor hier (15€), rustig gelegen aan de oever van het meer en heel goed sanitair.

Het meer zag er heerlijk uit om in te zwemmen: via een trapje meteen in het diepe, glasheldere water, dat nog goed te doen was qua temperatuur. Buiten was het echter fris en met de slepende verkoudheid ben ik er toch maar uitgebleven.

Tegen vijf uur was de grijze lucht vervangen door een blauwe hemel en kwam de zon er zelfs nog even door. Voor het camping-kokkerellen nog een rustige avondwandeling gemaakt langs de oever van het meer in een heerlijke regen-frisse dennengeur.

Bij Camping Baćinska Jezera

12 okt: Bacinska - Trpanj (8 km)

Nog nooit meegemaakt en opnieuw trajectdompertje

Het regende niet meer toen ik mijn tent opstelde, maar toen ik er gisteravond om 20:30 in ging, was ze wel kliedernat. Zelfs de binnentent was vochtig. Wanneer ik er echter vanochtend uit kroop, was ze bijna volledig opgedroogd, hoewel er bijna geen wind stond. Luchtverplaatsing is de beste droogmachine voor een natte tent. Dit heb ik nog nooit meegemaakt.

Er stond me een korte rit van 35 km te wachten via de Peljesac brug naar een nog geopende camping bij Brijesta. Ik had dus alle tijd om op de rustige minicamping mijn mail te lezen, foto’s bij te werken en wat te schrijven.

Na de inpak moest ik de fietsroute nog plannen in Komoot, want ik had die eerst in GoogleMaps uitgestippeld omdat die meer campinginfo toont. Maar GoogleMaps geeft in Kroatië geen fietsroutes….

Koude Komoot douche: met een fiets mag je niet over de Peljesac brug. Alleen voertuigen die minstens 60km/uur rijden mogen erover. Het is een nieuwe brug (2021). Hoe haalden ze het in hun hoofd om geen fiets- en voetgangersstrook te voorzien?

Ondertussen was ik te laat voor de 10:30 ferry naar Trpanj en zat er niets anders op dan die van 14:15 te nemen.

Van Trpanj naar Brijesta is 30 km en 400 hoogtemeters met 10 km over gravel.

Daar om 15:30 nog aan beginnen zag ik niet zitten, want iets na zessen begint het hier al te schemeren. Vandaag heb ik dus alles tezamen amper 8 km gefietst.

In het ticket kantoor van Jadrolinija in Ploce bevestigden ze me dat er in oktober vanuit Dubrovnik geen ferries meer naar Bari zullen varen. Het zal dus Durrës in Albanië worden, een achttal fietsdagen verder. Tenminste als ik meer dan 8 km/dag kan doen….

Peljesac brug – verboden voor fietsers

De foto's van de fietsroute staan in omgekeerd chronologische volgorde. Die van de steden staan chronologisch gerangschikt. Info over locatie staat in titel en/of beschrijving.

Eva Van Tulden

Deel deze post op social media

Lees meer...

Eregalerij toffe mensen

Onderweg ontmoet ik zo veel vriendelijke, hulpvaardige of gastvrije mensen.
Zij verdienen een eregalerij.

Lees meer

Rond Adriatische Zee 2026: Balkan steden

De eerste stad in de Balkan die ik bezocht was Split, UNESCO werelderfgoed in Kroatië.

Lees meer