Na enkele kilometers zwoegen over grove gravel op de
TransDinarica route, met wielen die patineerden wanneer de hellingen wat steiler werden en een fiets die op de steentjes achteruit schoof wanneer ik stopte, besliste ik die route niet meer te volgen en over te schakelen naar het geasfalteerde
komoot alternatief dat ik als backup gepland had. De verkoudheid zat nog in mijn lijf en die inspanningen op grove gravel vielen me te zwaar om lang vol te houden.
Toen begon een gevecht met navigatie apps. De Komoot route activeren was geen probleem, maar Transdinarica gebruikt de
Ride with GPS app, en die route kreeg ik niet uitgeschakeld. Gevolg: om de minuut een heel enerverend geluidje dat ik van de route was afgeweken. Hulp gezocht bij AI om die navigatie te kunnen stopzetten, mijn telefoon op ‘stil’ gezet, de route uit de app verwijderd…. Allemaal
geen avance (nutteloos).
Op den duur was ik zo opgedraaid van die non-stop jingeltjes dat ik de hele app van mijn telefoon heb gezwierd. Toen keerde de rust weer en volgde ik de Komoot route door de Vela Voda vallei naar Ilirska Bistrica. Aangenaam peddelen op een zacht heuvelende, vrij rustige asfaltbaan door de mooie vallei.
In Ilirka Bistrica zag ik dat er 10 km verder een onbeheerde kampeerplaats op donatiebasis was voor trage tentreizigers. De moeite om een eindje verder te fietsen, want elke dag een B&B viel wat duur uit.
En wat voor een: toiletcabine met WC papier, warme douche (op gas), koelkast (op zonnepanelen) met drank, keuken met gasvuurtje en wat basisproviand en drank, eettafel met comfortabele stoelen, elektriciteit voor telefoon (geen fietsbatterijen). In Italië betaalde ik eens 27 euro voor een standplaats in het onkruid en enkel een WC zonder papier en een wasbak met koud water.
Jammer dat de temperatuur hier nu zodra de zon achter de bergen zakt zoveel daalt, zodat ik toch al vrij vroeg in mijn slaapzak moest kruipen om warm te blijven.
Save Tibet
