Dit was me het ritje wel. Op de steile aanvangsklim uit de camping moest ik twee keer een eindje duwen omdat mijn beenspieren nog niet opgewarmd waren. Daarna ging het vlotjes tot een wegwijzer naar Prapratna. Ik dacht dat ik die richting uit moest, er was trouwens geen andere afslag.
Ik daalde enkele bochten steil af, maar voor een lange rechte duik omlaag met zicht op zee besloot ik even te stoppen voor een foto. Wat een zegen dat ik dit deed. Ik monsterde het vervolg van de weg en zag dat er langs de kust blijkbaar geen vervolg was, of het zou een verschrikkelijk steile klim moeten zijn. Op Komoot zag ik dat ik de weg naar Prapratno niet had moeten volgen, maar vlak ervoor een scherpe afslag naar rechts had moeten nemen.
Ik duwde de fiets, die in de zwaarste afdaalversnelling stond, terug omhoog tot de wegwijzer en zag toen dat er een V. voor Prapratno stond. Velika Prapratno, een vissersdorpje aan een doodlopende weg. Als ik in één trek tot daar was afgedaald zonder te stoppen voor de foto, dan had ik die hele steile helling weer omhoog moeten duwen.
Na mijn ketting manueel op lichtere tandwielen gelegd te hebben, want in de grootste versnelling kreeg ik hem onmogelijk terug op gang op de licht stijgende weg, vond ik de scherpe afslag niet.
Op Komoot zag ik dan pas dat het een heel grove grindweg was met diepe losse keitjes en grote stenen. Bovendien bergop. Diepe zucht.
Na 4 km bergop rijden zag ik terugdraaien naar de grote baan niet zitten. Ik wist dat er me zeven kilometer gravel wachtte, maar zulke slechte weg had ik niet verwacht. Op Komoot zag ik dat er na enkele honderden meters een afdaling volgde en begon dan maar te duwen. De fiets slipte regelmatig weg. Zwaar zwaar.

Het dalende gedeelte kon ik voorzichtig fietsen. Ik was op mijn hoede want in Polen vorig jaar heb ik op een bospad met af en toe een grote kei een spaak gebroken.
Plots zag ik me genoodzaakt te stoppen. Een honderdtal meter voor mij zag ik een groot dier. Een hond, dacht ik eerst, maar zijn manier van bewegen en gedrag was niet honds. Ik dacht dat het een jong wolfje was. Hij gedroeg zich speels, op een geven moment sprong hij zelfs in de lucht naar een insect.
Ik maakte wat lawaai zodat hij me opmerkte. Eerst kwam hij nieuwsgierig langzaam mijn richting uitgewandeld. Toen ik mijn gele gevaarte met vlaggetjes wat bewoog, vluchtte hij in het struikgewas. Oef, opluchting. Voor de veiligheid nam ik toch de stick tegen agressieve honden van mijn frame. Gelukkig had ik die niet nodig. Een eindje verder zag ik hem tweemaal terug, waarschijnlijk vluchtte hij in de berm achter het struikgewas steeds voor me uit.
Ik zwoegde verder op het ellendige pad en na een kilometer zag ik weer een wolf, een andere want hij was groter en had een veel bruinere rug. Hij vluchtte meteen weg. Wolven leven in roedels, dus abnormaal is het niet dat ik er meer tegenkwam, dacht ik.
De laatste — dat wist ik toen nog niet — heel steile klim moest ik mijn achterste bagage afladen en apart omhoog dragen. Mijn armen en schouders waren ondertussen te vermoeid om heel het zootje nog eens omhoog te duwen. Zonder de achterste bagage ging het vlotjes.
En kijk, de afdaling na die klim ging over in een asfaltbaantje boven het kustdorpje Crkvice. Een tweetal kilometers kon ik zo verder, en dan werd het terug twee kilometer over veel fijnere gravel op een weg in aanleg. Veel beter te berijden, het ergste was voorbij. Over de eerste 10 kilometer had ik drie uur gedaan!
In Drace, 10 kilometer voor Brijesta en terug op zeeniveau, stopte ik bij een wijnbar die gelukkig ook fruitsap serveerde. Een welgekomen rust op een comfortabel zeteltje. De serveerster vertelde me dat zij de eerste wijnproducent waren die hun wijn in zee laten rijpen. Ze gaf me een flyer mee. Eerst rijpt de wijn drie maanden boven de grond. Dan wordt hij gebotteld of in amphora gegoten en bij Drace 18 tot 25 meter diep afgezonken in zee voor nog twee jaar. Daarna bekom je een unieke fles of amfoor met schelpen, koralen en algen.
Het gaat hem dus niet om de smaak van de wijn, maar om de fles….
Nog 10 kilometer te gaan, ik begon af te tellen want had stilaan genoeg.
Tot op 7 kilometer van de camping ‘de bloemekee’ (het toppunt) volgde van de vermoeiende rit: een platte achterband. De eerste met deze fiets, ik mag niet klagen. Een platte band komt immers altijd ongelegen. En net toen ik op gladde asfalt fietste, raar.
Alle bagage eraf, fiets ondersteboven, wiel eruit, band eraf, tot dusver verliep alles naar wens. Tot ik de oude binnenband wat wilde oppompen om het lek te vinden. Mijn pompje, dat ik al acht jaar heb en dat ik vorige week nog gebruikt had, viel uit mekaar! Het duwhendeltje was losgekomen en aan het uiteinde van het darmpje ontbrak een schroefje en het klemmechanisme voor het ventiel was kapot. Door de spuitmond met één hand tegen het ventiel aan te drukken kreeg ik de band toch nog voldoende opgepompt.
Met dit gesukkel was ik weer een uurtje ‘zoet’ geweest, zodat ik pas bij zonsondergang op de camping arriveerde.
Zeven uur onderweg voor nog geen 30 kilometer. Goed gefietst!