Ik begon met de centrale tentoonstelling. Daarvoor verwijs ik naar de foto’s, maar over een artiest wil ik wel iets kwijt: het werk van de Japanse Yoshiko Shimada. Dat ging over het feminisme in de Japanse patriarchale samenleving. De duiding bij haar werk vond ik interessant:
“Nadat er in Japan in de jaren 2000 een sterke antifeministische stroming ontstond, werd het voor Shimada grotendeels onmogelijk om haar werk te tonen.
Daarom startte Shimada met onderzoek naar de kunst en politiek van de jaren zestig en zeventig, een periode die de weg vrijmaakte voor de derde en vierde feministische golf.
Shimada’s meest recente werk richt zich op de feministische politieke groep Chüpiren; dit was een militante organisatie die in de jaren zeventig ontstond en straattheater inzette als onderdeel van haar activisme. Herkenbaar aan hun opvallende roze helmen streden deze activisten – onder leiding van Misako Enoki – voor toegang tot anticonceptie en voor seksuele en reproductieve gezondheid.
Hun strijdpunten resoneren nog steeds met de huidige strijd voor lichamelijke zelfbeschikking van vrouwen. Tot op de dag van vandaag is het de enige feministische beweging in Japan die een nationale verkiezingscampagne heeft gevoerd.“
Een werkje dat ik erg mooi vond was van Hala Schoukair, Lebanon.
In de landenpaviljoenen maakte ik niet erg veel foto’s. Veel monumentale installaties die je moet ‘beleven’ maar die moeilijk op een foto te vatten zijn.
Spanje toonde ‘Los Restos – The Remains’ van Oriol Vilanova. Een alomvattende geschiedenis in duizenden, thematische gerangschikte ansichtkaarten verdeeld over verschillende zalen. Wat een monnikenwerk moet het geweest zijn om die kaartjes te verzamelen en dan ook nog eens thematisch en volgens kleur te rangschikken.
In het Servische paviljoen iets gelijkaardigs, maar met een zwaardere politico-sociale lading. Predrag Djakovic documenteerde in zijn installatie ‘Through Golgotha to Resurrection’ de de geschiedenis van de 20ste eeuw door middel van. krantenknipsels, bankbiljetten, postzegels, aandelen, enz.
Hij bracht ook een lange mooie tekst aan op een muur die ik alleen in een video leesbaar kon vatten.
De Griek Andreas Angelidakis maakte een ‘Escape room’ met grappige foto-effecten. Speelkunst, arte ludens, maar wel met een ernstige boodschap over de toestand van de wereld.
Australië toonde een op het eerste gezicht statisch werk dat bij nader inzicht toch permanent subtiel in beweging was, en Japan ving blijkbaar de ‘Maak meer babies’ kreet op van onze Antwerpse burger-maîtresse Van Doesburg. Of misschien liet zij zich inspireren in het Japans paviljoen….. Een heel paviljoen vol babypoppen om de daling van de geboortecijfers in het Westen tegen te gaan.
Een fotootje van het Belgisch paviljoen mocht natuurlijk ook niet ontbreken, maar zonder de performances die erbij horen zegt dat niet veel.
